Artykuł opracował dr Mateusz Karatysz
Głuchy pies
Zdjęcie wypromptowano dla zoonews.pl
W skrócie: Głuchota u psa może być wrodzona, związana z wiekiem albo pojawić się po chorobie ucha, urazie, hałasie czy działaniu substancji ototoksycznych. Objawy bywają subtelne, zwłaszcza gdy pies nie słyszy tylko na jedno ucho, dlatego brak reakcji na wołanie, dźwięki domowe lub łatwe płoszenie się warto skonsultować z lekarzem weterynarii. Najpewniejszym sposobem oceny słuchu jest badanie ABR/BAER, które pozwala wykryć także głuchotę jednostronną. Pies, który nie słyszy, może prowadzić normalne życie, jeśli opiekun zadba o gesty, rutynę, smycz poza ogrodzonym terenem i spokojne zasady komunikacji.
W artykule przeczytasz
Dlaczego pies nie słyszy?
U części psów głuchota jest wrodzona i dziedziczna, szczególnie u ras, u których występuje dużo białego umaszczenia lub wzory merle i piebald. Taki problem może dotyczyć jednego albo obu uszu i nie zawsze jest łatwy do zauważenia bez badania słuchu.
U innych psów utrata słuchu pojawia się dopiero z czasem. Może wynikać ze starzenia się organizmu, zapalenia ucha wewnętrznego, urazu, działania substancji ototoksycznych albo długiej ekspozycji na głośny hałas.
Jeśli pies nagle przestaje reagować na wołanie, dźwięki w domu lub łatwo się płoszy, nie warto zakładać, że ignoruje opiekuna — lepiej skonsultować go z lekarzem weterynarii
Głuchota starcza u psa
Głuchota starcza u psa to stopniowa utrata słuchu związana z wiekiem. Pies senior może coraz słabiej reagować na wołanie, dzwonek, kroki opiekuna, odgłosy w domu albo komendy wydawane z większej odległości. Taki niedosłuch zwykle rozwija się powoli, dlatego opiekun łatwo przyzwyczaja się do zmian i zauważa problem dopiero wtedy, gdy pies przestaje reagować na codzienne dźwięki.
Rasy psów są narażone na wrodzoną głuchotę?
Na głuchotę wrodzoną bardziej narażone są przede wszystkim rasy, u których występuje dużo białego umaszczenia albo wzory związane z genami piebald i merle.
W źródłach jako ważne przykłady pojawiają się m.in. dalmatyńczyki, bull terriery, english settery, english cocker spaniele, australian cattle dogi, jack russell terriery, catahoula leopard dogi, boston terriery i dogo argentino.
Szczególnie często omawia się dalmatyńczyki i bull terriery — głuchota wrodzona może dotyczyć nawet do 30% dalmatyńczyków i około 11% bull terrierów.
Objawy głuchoty u psa
Objawy głuchoty u psa mogą być subtelne, zwłaszcza gdy problem dotyczy tylko jednego ucha. Opiekuna powinno zaniepokoić, że pies nie reaguje na imię, wołanie, komendy, dzwonek, odgłosy w domu albo zbliżającego się człowieka. Może też łatwo się płoszyć, gdy ktoś podejdzie od tyłu, bo nie słyszy kroków ani głosu.
U szczeniąt sygnałem może być słaba reakcja na hałas i wyraźniejsza reakcja na wibracje, światło albo ruch. U psów z częściową lub nabytą utratą słuchu objawy bywają mniej oczywiste — pies może słyszeć tylko wybrane dźwięki albo mieć problem z ich lokalizacją.
Jak sprawdzić, czy pies jest głuchy?
Najpewniejszym sposobem sprawdzenia słuchu jest badanie ABR/BAER, które ocenia reakcję układu słuchowego na bodźce dźwiękowe. Pozwala wykryć także głuchotę jednostronną, której często nie da się zauważyć w codziennym życiu. U ras narażonych na głuchotę wrodzoną takie badanie wykonuje się zwykle u szczeniąt przed wydaniem do nowych domów.
Jak opiekować się psem, który nie słyszy?
Opieka nad psem, który nie słyszy, powinna opierać się na jasnej komunikacji wzrokowej, stałych zasadach i dobrej organizacji bezpieczeństwa. Głuchy pies może prowadzić normalne, aktywne życie, uczyć się komend i bawić się z opiekunem, ale zamiast głosu potrzebuje gestów, mimiki, światła, wibracji i przewidywalnej rutyny.
- Najważniejsze jest to, by nie spuszczać głuchego psa ze smyczy w miejscach, które nie są ogrodzone. Taki pies może nie usłyszeć nadjeżdżającego samochodu, roweru, obcego psa ani wołania opiekuna. Na spacerach bezpieczniejsza będzie klasyczna smycz, długa linka treningowa albo zamknięty wybieg. Warto też założyć psu adresówkę z informacją, że nie słyszy, oraz numerem telefonu do właściciela.
- W domu szczególnie ważne jest spokojne wybudzanie psa. Nie należy dotykać go gwałtownie ani pozwalać dzieciom czy gościom budzić go bez kontroli. Lepiej podejść powoli, podsunąć dłoń w okolice nosa, aby pies poczuł zapach, albo delikatnie dotknąć go zawsze w tym samym miejscu, np. przy ramieniu lub na grzbiecie. Po przebudzeniu dobrze nagrodzić psa smakołykiem albo spokojną pochwałą, żeby dotyk kojarzył mu się bezpiecznie.
- Do przywołania uwagi możesz wykorzystywać proste sygnały: machnięcie ręką, tupnięcie w podłogę, zapalenie i zgaszenie światła, latarkę po zmroku albo obrożę wibracyjną, jeśli pies dobrze na nią reaguje. Dobrym nawykiem jest też pokazanie psu, że wychodzisz z pokoju. Głuchy pies może się zestresować, gdy obudzi się albo odwróci i nagle nie zobaczy opiekuna.
Literatura naukowa i badania
D. Bochyńska, B. Abramowicz, A. Milczak, S. Gładysz, Badanie słuchu u psów – możliwości i ograniczenia. Cz. I, https://magwet.pl/27271,badanie-sluchu-u-psow-mozliwosci-i-ograniczenia-cz-i?srsltid=AfmBOop4RTRVGG3J_OdfJgV2PHp8JP9wzFrwtSQJuIb53ricYL_yW9Qu (dostęp: 01.07.2026).
LIVING WITH DEAF DOGS, https://cthumane.org/wp-content/uploads/2024/04/Deaf-Dog-Training-Tips.pdf (dostęp: 01.07.2026).
A. McBrearty, Canine hearing testing and the role of otoacoustic emission tests, https://www.entandaudiologynews.com/media/10677/entmj18-mcbrearty.pdf (dostęp: 01.07.2026).
G. Strain, The genetics of deafness in domestic animals, https://www.frontiersin.org/journals/veterinary-science/articles/10.3389/fvets.2015.00029/full (dostęp: 01.07.2026).
Notka biograficzna: dr Mateusz Karatysz
W branży zoologicznej pracuję od 2012 roku. Przez 8 lat doradzałem właścicielom specjalistycznych sklepów zoologicznych w doborze produktów premium, które nie były jeszcze dostępne w Polsce.
Od 10 lat opiekuję się przewlekle chorym psem. Każdego dnia pomagam mu w zmaganiach z atopowym zapaleniem skóry, alergią pokarmową, nawracającymi problemami z zapaleniem pęcherza oraz ciężkimi powikłaniami neurologicznymi po dysplazji krążków międzykręgowych.
W 2020 roku założyłem serwis zoonews.pl. Wieloetapowe diagnozy, umawianie równoległych wizyt u kilku specjalistów lekarzy weterynarii, wnikliwe obserwacje objawów występujących u mojego psa i łączenie faktów przed wizytami diagnostycznymi skłoniły mnie do popularyzacji odpowiedzialnej opieki nad zwierzętami domowymi – w oparciu o książki i artykuły naukowe pisane głównie przez lekarzy weterynarii.
Po przeczytaniu moich artykułów zachęcam do zgłębienia interesującego Ciebie tematu na podstawie książek i artykułów, które załączam w bibliografii.
