Artykuł opracował dr Mateusz Karatysz
Czy można zarazić się robakami od psa?
Zdjęcie wypromptowano dla zoonews.pl
W artykule przeczytasz
Jakimi robakami można zarazić się od psa?
Od psa można zarazić się głównie pasożytami jelitowymi o znaczeniu zoonotycznym, czyli takimi, które mogą przechodzić między zwierzętami a ludźmi. Najważniejsze z nich to glista psia Toxocara canis, tęgoryjce Ancylostoma, niektóre tasiemce, m.in. Echinococcus i Dipylidium caninum, a także pasożyty jelitowe, które nie są robakami, ale często są omawiane razem z nimi, np. Giardia.
Dipylidoza — tasiemiec psi u człowieka
Dipylidoza to choroba pasożytnicza wywoływana przez tasiemca psiego Dipylidium caninum. U ludzi występuje rzadko, ale może pojawić się zwłaszcza u dzieci, które mają bliski kontakt z psem lub kotem. Do zarażenia tasiemcem psim nie dochodzi zwykle przez samo głaskanie psa, lecz przez przypadkowe połknięcie zakażonej pchły, która bierze udział w cyklu rozwojowym pasożyta. Dlatego przy dipylidozie ważne jest nie tylko odrobaczanie psa, ale też regularna profilaktyka przeciwpchelna.
U człowieka dipylidoza może przebiegać skąpoobjawowo lub bezobjawowo. Czasem pojawiają się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, dyskomfort jelitowy, nudności albo obecność członów tasiemca w kale. Jeśli u psa widoczne są białe, ruchliwe człony przypominające ziarenka ryżu w okolicy odbytu lub w kale, warto skonsultować zwierzę z lekarzem weterynarii i zabezpieczyć je również przed pchłami.
Bąblowica — tasiemiec Echinococcus od psa
Bąblowica to poważna choroba pasożytnicza wywoływana przez tasiemce z rodzaju Echinococcus. U psów znaczenie mają przede wszystkim Echinococcus granulosus oraz Echinococcus multilocularis. Człowiek może zarazić się po połknięciu jaj pasożyta, które mogą znajdować się w kale żywiciela ostatecznego, skażonej glebie, wodzie, żywności albo na zanieczyszczonych rękach. Ryzyko rośnie, gdy pies ma kontakt z dzikimi zwierzętami, gryzoniami, surowymi podrobami, odpadami poubojowymi lub padliną.
U człowieka bąblowica może prowadzić do powstawania zmian torbielowatych lub naciekowych, najczęściej w wątrobie i płucach, rzadziej w innych narządach. Choroba może przez długi czas nie dawać wyraźnych objawów, dlatego jest szczególnie podstępna.
Toksokaroza — glista psia u człowieka
Toksokaroza to choroba odzwierzęca wywoływana przez larwy glisty psiej, czyli Toxocara canis. Do zakażenia człowieka dochodzi najczęściej po przypadkowym połknięciu inwazyjnych jaj pasożyta, które mogą znajdować się w skażonej ziemi, piasku, na brudnych rękach, warzywach, przedmiotach lub w otoczeniu zanieczyszczonym kałem psa.
Najbardziej narażone są dzieci, ponieważ częściej bawią się w piasku i wkładają ręce do ust. U człowieka pasożyt nie rozwija się do postaci dorosłej, ale larwy mogą wędrować po organizmie. Toksokaroza u ludzi może przebiegać bezobjawowo albo dawać objawy zależne od miejsca wędrówki larw, m.in. bóle brzucha, kaszel, gorączkę, osłabienie, objawy alergiczne, a w rzadkich przypadkach także objawy oczne lub neurologiczne. Toxocara canis przenosi się głównie przez połknięcie jaj obecnych w glebie lub żywności zanieczyszczonej ziemią.
Giardioza — pasożyt jelitowy, który nie jest robakiem
Giardioza to choroba pasożytnicza wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Giardia, najczęściej opisywane jako Giardia intestinalis, Giardia lamblia lub Giardia duodenalis. Giardia nie jest robakiem, tylko pierwotniakiem jelitowym. Mimo to często pojawia się w podobnym kontekście, bo może szerzyć się drogą fekalno-oralną.
Do zakażenia dochodzi po połknięciu cyst pasożyta, które mogą znajdować się w zanieczyszczonej wodzie, jedzeniu, środowisku, na przedmiotach albo na brudnych rękach. U psów giardioza może przebiegać bezobjawowo, ale bywa też związana z biegunką, gorszą kondycją i słabszym wzrostem u szczeniąt. U ludzi może powodować dolegliwości jelitowe, m.in. biegunkę, bóle brzucha, nudności i osłabienie. Szczególną ostrożność warto zachować przy dzieciach, ponieważ łatwo przenoszą zanieczyszczenia z rąk do ust.
W jaki sposób można zarazić się robakami od psa?
Do zarażenia robakami od psa najczęściej dochodzi wtedy, gdy człowiek przypadkowo połknie jaja, larwy lub cysty pasożytów obecne w kale psa, skażonej ziemi, piasku, wodzie, jedzeniu albo na brudnych rękach. Samo głaskanie psa zwykle nie jest główną drogą zakażenia, ale ryzyko rośnie, jeśli na sierści, łapach lub w domowym otoczeniu znajdują się zanieczyszczenia pochodzące z kału lub gleby. Część pasożytów wymaga też innej drogi zakażenia, np. połknięcia zakażonej pchły przy tasiemcu psim Dipylidium caninum.
Najczęstsze przyczyny zarażenia ludzi pasożytami od psa to:
- kontakt z kałem psa — zwłaszcza gdy opiekun sprząta odchody bez zachowania higieny, a potem dotyka ust, jedzenia lub twarzy;
- skażona ziemia, trawa lub piasek — jaja glisty psiej Toxocara canis mogą dojrzewać w środowisku, dlatego ryzykowne są m.in. brudne ręce po zabawie w ogrodzie, parku lub piaskownicy;
- brudne ręce po zabawie z psem — szczególnie u dzieci, które częściej wkładają dłonie do buzi i mają bliższy kontakt z psem oraz podłożem;
- zanieczyszczona sierść, łapy, legowisko lub domowe powierzchnie — pies może mechanicznie przenosić formy pasożytów, jeśli tarza się w zanieczyszczonym miejscu, zjada kał, chodzi po skażonej ziemi albo liże zabrudzone łapy i sierść;
- kontakt skóry ze skażonym podłożem — w przypadku tęgoryjców larwy mogą przenikać przez skórę po kontakcie z zanieczyszczoną ziemią lub piaskiem;
- przypadkowe połknięcie zakażonej pchły — to ważna droga przy tasiemcu psim Dipylidium caninum, dlatego sama tabletka „na robaki” może nie wystarczyć, jeśli pies nie ma równocześnie kontroli pcheł.
Jakie objawy mogą dawać robaki od psa u człowieka?
Robaki od psa u człowieka mogą nie dawać żadnych objawów albo powodować niespecyficzne dolegliwości, dlatego same objawy rzadko wystarczają do rozpoznania konkretnego pasożyta. Możliwe są m.in. bóle brzucha, biegunka, nudności, osłabienie, gorączka, kaszel, świąd skóry, zmiany skórne lub objawy oczne, ale ich charakter zależy od gatunku pasożyta, liczby połkniętych jaj lub larw oraz reakcji organizmu. Część zakażeń pasożytniczych jest szczególnie istotna u dzieci, kobiet w ciąży, seniorów i osób z obniżoną odpornością.
Przy toksokarozie, wywoływanej przez larwy glisty psiej Toxocara canis, mogą pojawić się:
- bóle brzucha;
- gorączka;
- kaszel lub inne objawy oddechowe;
- osłabienie;
- objawy alergiczne;
- powiększenie wątroby lub węzłów chłonnych;
- rzadziej objawy oczne lub neurologiczne.
Przy tęgoryjcach najczęściej opisywanym problemem u ludzi są zmiany skórne związane z wnikaniem larw przez skórę. Mogą wystąpić:
- swędzące, wędrujące zmiany skórne;
- zaczerwienienie skóry;
- pieczenie lub dyskomfort po kontakcie ze skażoną ziemią, piaskiem albo plażą;
- rzadziej objawy ze strony przewodu pokarmowego.
Przy tasiemcu psim Dipylidium caninum zakażenie człowieka jest rzadkie i najczęściej wiąże się z przypadkowym połknięciem zakażonej pchły. Możliwe objawy to:
- ból brzucha;
- nudności;
- dyskomfort jelitowy;
- świąd okolicy odbytu;
- obecność członów tasiemca w kale.
Przy bąblowicy, wywoływanej przez tasiemce z rodzaju Echinococcus, choroba może przez długi czas rozwijać się bez wyraźnych objawów. Jeśli zmiany powstają w narządach, mogą pojawić się:
- ból lub uczucie rozpierania w jamie brzusznej;
- objawy ze strony wątroby;
- kaszel lub duszność przy zajęciu płuc;
- osłabienie;
- objawy zależne od lokalizacji zmian w organizmie.
Sposoby na zabezpieczenie psa
Zapobieganie robakom u psów to podstawa zdrowego życia naszych pupili. Jak przeprowadzić ją prawidłowo? Oto kilka sprawdzonych sposobów:
- Regularne odrobaczanie: nawet jeśli Twój piesek wydaje się być zdrowy, odrobaczaj go regularnie. Weterynarz podpowie, jak często to robić, żeby było skuteczne i bezpieczne dla Twojego psa.
- Regularne zabezpieczanie przed pasożytami zewnętrznymi: chroń psa przed pchłami, które mogą być nosicielami pasożytów wewnętrznych za pomocą odpowiednich preparatów (krople spot-on; tabletki; obroże).
- Czystość to podstawa: dbaj o higienę w domu i miejscach, gdzie Twój pies spędza czas. Regularne sprzątanie legowiska, mycie misek czy czyszczenie miejsc, w których się bawi, to klucz do uniknięcia robaków.
- Ostrożnie z dzikimi zwierzakami: jeśli Twój pies ma kontakt z dzikimi zwierzętami, bo np. spaceruje luzem po lesie (co jest zabronione) to ryzyko infestacji rośnie. Lepiej unikać takich spotkań, bo dzikie zwierzaki mogą przenosić robaki.
- Przebadana żywność: upewnij się, że jedzenie i woda, które dajesz swojemu psu, są czyste i wolne od zanieczyszczeń, które mogą zawierać jaja czy larwy robaków. Zwracaj uwagę na jakość karmy i regularnie czyść miski.
Pamiętaj, zdrowy pies to szczęśliwy właściciel. Dbanie o profilaktykę przeciw robakom to klucz do długiego i szczęśliwego życia Twojego pupila!
Jak chronić siebie i swoją rodzinę przed robakami
Aby chronić siebie i rodzinę przed robakami od psa, traktuj profilaktykę jako stały element opieki nad zwierzęciem, a nie jednorazowe „odrobaczenie na wszelki wypadek”.
- Regularnie konsultuj z lekarzem weterynarii badanie kału psa, zwłaszcza jeśli w domu są małe dzieci, seniorzy lub osoby z obniżoną odpornością.
- Sprzątaj psie odchody od razu, myj ręce po spacerze, zabawie z psem, sprzątaniu kup i przed jedzeniem.
- Nie pozwalaj dziecku wkładać rąk do ust po kontakcie z psem, ziemią albo piaskiem.
- Zabezpieczaj psa przed pchłami, bo mogą przenosić tasiemca psiego, i nie pozwalaj mu jeść odchodów, padliny, gryzoni ani surowych podrobów niewiadomego pochodzenia.
- Dbaj też o czyste legowisko, miski i miejsca, w których pies odpoczywa.
FAQ: pytania i odpowiedzi
Czy można zarazić się robakami od psa przez głaskanie?
Tak, chociaż samo głaskanie psa zwykle nie jest główną drogą zakażenia, ryzyko rośnie, jeśli na sierści znajdują się resztki kału, ziemi lub jaj pasożytów, a człowiek później dotknie ust albo jedzenia.
Czy dziecko może zarazić się robakami od psa?
Tak, dziecko może zarazić się niektórymi pasożytami od psa, zwłaszcza przy kontakcie z zanieczyszczoną ziemią, piaskownicą, odchodami lub brudnymi rękami. Najważniejsza jest higiena i regularna profilaktyka u psa.
Czy pies bez objawów może mieć robaki?
Tak. Pies może mieć pasożyty jelitowe bez wyraźnych objawów, dlatego brak biegunki, wymiotów czy chudnięcia nie daje pełnej pewności, że pies jest wolny od pasożytów.
Literatura naukowa i badania
A. Batool, H. Dur E Najaf, Companion animal zoonosis: one health approach to prevention and control, https://uniquescientificpublishers.com/wp-content/uploads/2023/zon-v1/279-292.pdf (dostęp: 20.05.2026).
ESCCAP, Worm control in dogs and cats, https://www.esccap.org/uploads/docs/biu0jhej_0778_ESCCAP_GL1__English_2025_v21_1p.pdf (dostęp: 20.05.2026).
Z. Gliński, K. Kostro, Leptospiroza – groźna choroba zwierząt i zoonoza, „Życie weterynaryjne” 2013, numer 88, s. 835-841.
W. Kołłątaj, A. Milczak, B. Kołłątaj, I. Karwat, M. Sygit, K. Sygit, Risk factors for the spread of parasitic zoonoses among dog owners and their families in rural areas, https://www.aaem.pl/pdf-71745-8971?filename=8971.pdf (dostęp: 20.05.2026).
M. Pal, D. Tolawak, A comprehensive review on major zoonotic parasites from dogs and cats, https://ijmpes.com/PDF/ijmpes-3095.pdf (dostęp: 20.05.2026).
W. Zygner, Problematyczna diagnostyka i zwalczanie inwazji Dipylidium caninumu psów i kotów, magwet.pl/25365,problematyczna-diagnostyka-i-zwalczanie-inwazji-dipylidium-caninum-u-psow-i-kotow, (dostęp: 20.05.2026).
Notka biograficzna: dr Mateusz Karatysz
W branży zoologicznej pracuję od 2012 roku. Przez 8 lat doradzałem właścicielom specjalistycznych sklepów zoologicznych w doborze produktów premium, które nie były jeszcze dostępne w Polsce.
Od 10 lat opiekuję się przewlekle chorym psem. Każdego dnia pomagam mu w zmaganiach z atopowym zapaleniem skóry, alergią pokarmową, nawracającymi problemami z zapaleniem pęcherza oraz ciężkimi powikłaniami neurologicznymi po dysplazji krążków międzykręgowych.
W 2020 roku założyłem serwis zoonews.pl. Wieloetapowe diagnozy, umawianie równoległych wizyt u kilku specjalistów lekarzy weterynarii, wnikliwe obserwacje objawów występujących u mojego psa i łączenie faktów przed wizytami diagnostycznymi skłoniły mnie do popularyzacji odpowiedzialnej opieki nad zwierzętami domowymi – w oparciu o książki i artykuły naukowe pisane głównie przez lekarzy weterynarii.
Po przeczytaniu moich artykułów zachęcam do zgłębienia interesującego Ciebie tematu na podstawie książek i artykułów, które załączam w bibliografii.
