Ogar polski
CC BY 2.5, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=467239
Ogary polskie to psy, o których wzmianki pochodzą już z czasów Galla Anonima. To niezwykle utalentowane psy do pracy w mokradłach, zaroślach i osępach. Co ciekawe, oczekujący na zwierzynę myśliwy, słysząc psa, mógł się domyślić, czy ogar goni za tropem, czy już zobaczył zwierzę – ogary bowiem w inny sposób głoszą lisa, dzika i jelenia.
W poniższym artykule, poza historią rasy, opisałem informacje na temat charakteru tych psów, ich zdrowia, metod pielęgnacji, sposobów żywienia oraz szkolenia. W artykule na końcu znajdziesz również nieco ciekawostek, wady i zalety oraz przybliżony koszt zakupu ogara polskiego.
Jeżeli jesteś już opiekunem psa tej rasy, to podziel się proszę swoimi doświadczeniami w komentarzach. Będzie to nieoceniona pomoc dla przyszłych opiekunów tego psa.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
Podstawowe informacje o rasie
🌅 Kraj pochodzenia | Polska |
🐶 Numer wzorca FCI | 52 |
➡ Waga | 20-32 kg |
❤ Długość życia | 12 – 13 lat |
💢 Charakter | Ogar polski to pies o zrównoważonym charakterze. Jest przyjazny zarówno wobec ludzi, jak i zwierząt. |
Jak wygląda ogar polski?
Ogar polski to masywny pies, średniego wzrostu, ale po masie można go przyporządkować do raczej dużych psów. Odznacza się zwarta budową ciąła, mocnym kośćcem i raczej ciężką budową.
Głowa psa jest dość ciężka, o prostokątnym profilu, z szeroką, umiarkowanie wysklepioną mózgoczaszką, wyraźnym stopem i dużym, ciemnym nosem. Kufa jest długa, głęboka i tępo zakończona, z grubymi, zwisającymi wargami. Oczy są ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, a uszy średniej długości, szerokie, lekko zaokrąglone, przylegają do policzków.
Szyja psa jest muskularna, średniej długości, z luźną skórą tworzącą podgardle. Tułów ogara jest długi, z dobrze umięśnionym grzbietem i szerokim, lekko zaokrąglonym zadem. Klatka piersiowa jest głęboka, sięga do łokci, żebra są dobrze wysklepione, a brzuch nie podkasany. Ogon gruby, nisko osadzony, lekko wygięty, sięga poniżej stawu skokowego, a podczas ruchu trzymany jest poniżej linii grzbietu. Kończyny przednie są mocne, dobrze umięśnione, z długimi, pionowymi przedramionami i zwartymi łapami. Kończyny tylne są nieco odstawione do tyłu, z długimi, szerokimi udami i dobrze kątowanymi stawami.
Charakterystyka rasy
Wysokość w kłębie
Pies: 56-65 cm
Suka: 55-60 cm
Waga
Pies: 25-32 kg
Suka: 20-26 kg
Szata
Ogar polski ma sierść średniej długości, która przylega do ciała. Włos jest gruby i twardy, a podszerstek gęsty i miękki.
Pies tej rasy występuje w maści czarnej lub ciemnoszary. Najbardziej pożądane podpalanie to rdzawo-cynamonowe. Uszy ogara polskiego są zawsze ciemniejsze, podpalane. Dozwolone jest wystąpienie niewielkich białych plam.
Charakter i usposobienie
Ogar polski, podobnie jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym
oszczekiwaniem, przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki – wyższym.
To oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy – go-
nem. Ten wybitny pies myśliwski jest doskonałym psem rodzinnym.
Ogar polski to pies o zrównoważonym charakterze. Jest przyjazny zarówno wobec ludzi, jak i zwierząt. Ogary nie mają problemu z zaaklimatyzowaniem się w mieszkaniu i mimo rozmiaru nie są w domu uciążliwe.
Rasa ta jest stworzona do pracy w sforze, przez ten fakt lubi się swobodnie wybiegać w towarzystwie psich kompanów, by w domu zachowywać się nadzwyczaj spokojnie. Ogar polski ma umięśnioną i mocną sylwetkę, przez co nie jest typem wyczynowego sportowca, ale jest wytrzymały i z chęcią podejmie się zabawy zwłaszcza z dziećmi. Warto angażować ogara w sporty węchowe.
Ogary polskie wysoko cenią sobie swą niezależność jako psy pracujące, ale nie stronią też od okazywania uczuć swojej rodzinie. Potrafią być bardzo wylewne i mocno zżywają się z opiekunem. Wobec obcych zachowuje dystans, a gdy zauważą intruza, dają o tym znać poprzez szczekanie. W kontakcie z obcym na jego terenie pies nie jest agresywny i nie wykazuje strachu.
Ogar polski to mocny, duży pies myśliwski pełny pasji łowieckiej, który dobrze przystosował się do życia w rodzinie. Łatwy do prowadzenia, uwielbia pewną samodzielność i wolność w rewirze, nie traci jednak kontaktu z przewodnikiem. W domu spokojny i nienarzucający się. Doskonale nadaje się dla myśliwych, którzy cenią sobie posiadanie niekłopotliwego psa myśliwskiego.
Czy ogar polski to zdrowa rasa?
Ogar polski jako rodzima rasa bardzo dobrze znosi warunki klimatyczne naszego kraju. Jest to pies odporny i wytrzymały. Zarówno upały, jak i zimno znosi bardzo dobrze, ale nie powinien być eksponowany na ekstremalne warunki. Latem zapewnij psu miejsce w cieniu i nieograniczony dostęp do wody, a zimą zadbaj o ciepły kąt po harcach na śniegu.
Typowe choroby rasy
- Dysplazja stawu biodrowego
- Zapalenie ucha zewnętrznego
- Entropium
Jak karmić ogara polskiego?
Ogar polski jako pies myśliwski, który w czynnej pracy powinien być karmiony wysokiej jakości karmami bytowymi. Zapotrzebowanie kaloryczne pracującego psa jest wyższe niż ogara polskiego, który pełni rolę towarzysza rodziny. Pies pod żadnym pozorem nie może być przekarmiany, gdyż ogary to łasuchy, a ilość pochłanianego jedzenia przy normalnej, codziennej aktywności może doprowadzić do nadwagi.
Porcje pokarmu powinny być dostosowane do poziomu aktywności, wieku psa oraz stanu zdrowia. Dieta ogara polskiego powinna być zrównoważana i warto skonsultować ją z lekarzem lub psim dietetykiem.
Pamiętaj, by karmić psa 3 razy dziennie o stałych porach, ale na 2 godziny przed i po aktywności nie podawaj psu jedzenia, by nie doprowadzić do rozszrzenia i/lub skrętu żołądka.
Jak pielęgnować oagara polskiego?
Pielęgnacja ogara polskiego nie jest trudna. Podstawowym zabiegiem jest szczotkowanie sierści, które należy wykonywać 2 razy w tygodniu za pomocą szczotki z twardym włosiem. Dobrym wyborem będzie również gumowa szczotka o miękkich końcówkach. Do wyczesywania podszerstka może użyć trymera hakowego.
Psa należy szczotkować z włosem, poprzedzając tę czynność zwilżeniem sierści odżywką antystatyczną.
Kąpiele zalecane są raz na 3 miesiące. Najlepiej wykonać je dwukrotnie przy użyciu rozcieńczonego szamponu, a następnie zastosować odżywkę, którą należy spłukać po kilku minutach. Sierść trzeba odsączyć z wody ręcznikiem lub wysuszyć ciepłym strumieniem powierza z suszarki. Po kąpieli dobrze jest przeczesać psa, aby okrywa ładnie się ułożyła.
Raz w tygodniu warto sprawdzić stan oczu, uszu i łap psa. Czyszczenie zębów powinno być realizowane codziennie. Użycie specjalnych preparatów do wody, które pomagają zmniejszyć osadzanie się kamienia nazębnego, znacząco przyczyni się do utrzymania zdrowia jamy ustnej psa.
Szkolenie i wychowanie – najważniejsze wskazówki dla opiekuna
Szkolenie ogara polskiego na psa myśliwskiego nie należy do prostych, lecz przy właściwych metodach i doświadczeniu w pracy z psami myśliwskimi będzie ono bardzo efektywne. Psy te są spokojne i pojętne, ale jeśli szkolenie jest monotonne, nie przyniesie ono pozytywnych efektów. Ogar najchętniej uczy się przez naśladownictwo, w zabawie z innym, dobrze ułożonym psem. Bardzo ważna w pracy z ogarem jest wczesna nauka komend. Jako pies należący do grupy psów dużych jest silny i w przypływie emocji może się zerwać ze smyczy, a jeśli nie będzie szkolony pod kątem posłuszeństwa trudno będzie go przywołać. Swobodne wybieganie się jest bardzo ważne dla psów myśliwskich, dlatego trzeba dbać o zaspokajanie tej potrzeby, w innym wypadku pies ujawni tendencje niszczycielskie i skłonność do ucieczek. Fundamentem wychowania ogara polskiego są metody pozytywne.
Zalety i wady ogara polskiego
Zalety
- To inteligentny pies, jest bystry
- Jest łagodny i nie wykazuje strachu ani agresji
- Lubi spędzać czas z dziećmi, jest wobec nich wyrozumiały i łagodny
- W domu nie jest hałaśliwy
- Może żyć z innymi zwierzętami w jednym domu
Wady
- Źle znosi samotność, jeśli jest do niej nieprzygotowany lub trwa ona zbyt długo
- Potrzebuje sporej dawki ruchu (spacery powinny być długie, a nie intensywne)
- Nie nadaje się dla osób starszych
- Całkiem mocno linieje
Ciekawostki o ogarach polskich
- Ogar polski podczas zaganiania zwierzyny wydaje z siebie dźwięczne melodie, nazywane graniem. Rasa ta nie jest szczekliwa, ale granie jest nieodłącznym elementem gonu, czyli pogoni za zwierzyną. Swą nazwę ogar polski prawdopodobnie wywodzi się właśnie od specyficznego „grania” podczas łowów lub od podpalanej sierści psów zwanej niegdyś „ogorzałą”.
- Uzyskanie przez ogara polskiego dyplomu z krajowego konkursu Polskiego Związku Łowieckiego jest warunkiem uzyskania championatu. Konkurs sprawdza cechy użytkowe rasy.
Autorstwa Ewa Ziemska – Praca własna, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16856331
Historia rasy
Ogar to stara polska rasa psów, która wykorzystywana była, podczas polowań od setek lat. Pierwsze wzmianki o łowach z psami pochodzą z XI wieku z kroniki Galla Anonima. Z kolei już w XIV pisano o ogarach, które hodowano specjalnie na królewskie łowy.
Ogar polski pochodzi nie tyle od słowiańskich psich przodków, ile ma w żyłach krew starożytnych psów egipskich. Psy te sprowadzone zostały do Europy w wyniku wypraw krzyżowych. Ogar polski, tak jak inne rasy psów myśliwskich pochodzi od psów św. Huberta (bloodhound), wyhodowanych przez mnichów żyjących w Ardenach. Na terenie Polskie krzyżowano je z psami gończymi kostromskimi, tworząc rasy lokalne, ogólnie nazywane ogarami.
Pierwszy opis ogara polskiego znajduje się w książce „Zwierząt domowych i dzikich
osobliwie krajowych historyi naturalnej początki i gospodarstwo” Krzysztofa Kluka z 1779 roku. Wiele publikacji pochodzi jednak z XIX wieku, kiedy rasa była już odpowiednio ukształtowana i rozpoznawalna poza granicami dawnego królestwa polskiego, stąd zapiski niemieckie czy rosyjskie.
Etymologia słowa ogar nie jest jednoznaczna. Niektórzy autorzy wyprowadzają to słowo od „ogorzałego” umaszczenia; czy czeskiej nazwy wyżła „ohař”.
Ogary polskie trafiły na wystawy już w XIX wieku. W czasach zaborów ogary hodowane były wśród szlachty polskiej, głównie pod zaborem rosyjskim. Po I wojnie światowej polowania nie były już tak popularne – przetrwały jedynie na Kresach Wschodnich.
W trakcie II wojny światowej niemal wszystkie czystej krwi ogary wyginęły. Dodatkowo Polskę okrojono z Kresów, będących w przeszłości ostoją rasy.
Impuls do odbudowy rasy dał w 1959 roku płk. Kartawik, który sprowadził z terenów obecnej Białorusi cztery ogary. Na bazie tych psów z hodowli „z Kresów” inż. Jerzy Dylewski opracował w 1964 roku wzorzec ogara polskiego.
Ogar polski został wpisany na listę ras uznanych przez FCI 29 stycznia 1965 roku.
Pierwsze wzmianki o ogarze polskim w naszym kraju pochodzą z XVI wieku.
Hodowla
Poza granicami naszego kraju ogar polski jest trudno dostępny. Kupując ogara polskiego z hodowli, warto sprawdzić, w jakich warunkach żyją szczenięta oraz jaka jest kondycja matki. Jeżeli hodowca nie chce pokazać innych zwierząt, to powinno to wzbudzić czujność. Dodatkowo każdy hodowca, który prowadzi legalną hodowlę, ma obowiązek wydać razem z psem metrykę, która posłuży do wyrobienia rodowodu.
Ile kosztuje ogar polski?
Cena ogara polskiego z hodowli waha się od 3000 do 5000 zł. Cena tych psów zależy od renomy hodowli, utytułowanych rodziców oraz starań hodowcy, by szczeniaki były zdrowie i miały zapewnione najlepsze warunki do dorastania.
Jakie imię dla ogara polskiego wybrać?
Imię dla psa
- Ogi, Nitro, Gary
Imię dla suczki
- Szujka, Zora, Basta
Dla kogo ogar polski będzie idealny?
Ogar polski to przede wszystkim pies dla myśliwych. Z wyboru może być również psem do towarzystwa dla osoby, która poluje od czasu do czasu. Jako typowo rodzinny pies powinien żyć w bliskości lasu.
FAQs
Ile żyje ogar polski?
Ogar polski żyje od 12 do 13 lat.
Czy ogar polski jest szczekliwy?
Na polowaniu ogar polski wykonuje swoją pracę głosząc zwierzynę szczekanie. W domy ogary są jednak mało szczekliwe.
Źródła
M. Ceregrzyn (red.), Psy rasowe. Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy, MI Polska, Warszawa 2008.
E. M. Krämer, 250 ras psów, pochodzenie, charakter, utrzymanie, O.W. Multico, Warszawa 2008
J. Monkiewicz, K. Rogowska, J. Wajdzik, Kynologia. Wiedza o psie, Wyd. Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Wrocław 2011.
www.fci.be/en/nomenclature/POLISH-HOUND-52.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, popularyzator świadomych adopcji zwierząt oraz produktów, które pomagają opiekunom w samodzielnym rozwiązywaniu problemów pojawiających się, podczas opieki nad zwierzętami. Twórca serwisu www.zoonews.pl
