Bulterier miniaturowy

Historia rasy

Historia bulterierów sięga czasów, kiedy w Anglii brutalną choć popularną rozrywką były walki psów z bykami. W tamtych czasach wykorzystywano do tego silne, masywne buldogi, które znacznie różniły się od współczesnych psów typu bull. Były ogromne, potrafiły ważyć nawet 45 kg i miały silne kończyny, dzięki którym mogły stawić czoła rozwścieczonemu bykowi. Z czasem krzyżowano je z terrierami (manchesterskimi i białymi terierami angielskimi), aby zwiększyć ich zwinność i ciętość. Te mieszanki brały udział w innych „rozrywkach”, takich jak walki z szczurami.

W 1835 roku w Wielkiej Brytanii wprowadzono zakaz organizowania walk psów. Niestety, nie zakończyło to tego procederu – walki zeszły do podziemia i często odbywały się na zapleczach pubów. Ze względu na brak miejsca na starcia z bykami, zaczęto organizować pojedynki między psami. Z czasem pojawiła się potrzeba stworzenia psa mniejszego, bardziej zaciętego i jeszcze sprawniejszego. Tak powstała mieszanka znana jako bull & terrier – psy w typie bojowym, ale o bardziej kompaktowej budowie.

Kluczową postacią w historii rasy był James Hinks, który w latach 50. XIX wieku postawił sobie za cel stworzenie nowej rasy. Jego ideałem był pies o czysto białej sierści, jajowatej głowie, głęboko osadzonych oczach i niewielkich, stojących uszach. Miała to być rasa waleczna, ale też elegancka. Chociaż dokładna lista ras użytych przez Hinksa nie jest znana, mówi się o wpływie staffordshire bull terrierów, białych terierów angielskich, dalmatyńczyków, bedlingtonów, greyhoundów, a nawet hiszpańskich pointerów.

Już w latach 60. XIX wieku zaczęły się rodzić pierwsze psy spełniające oczekiwania Hinksa. Walki psów powoli traciły na popularności, a bulteriery zaczęły pojawiać się na wystawach. Po raz pierwszy miało to miejsce w Birmingham w 1862 roku. Była to suczka o imieniu Puss. W 1887 roku powstał pierwszy klub rasy, a oficjalne uznanie bulteriera jako rasy nastąpiło w 1920 roku. Co ciekawe, standard rasy nie określa ani konkretnej wagi, ani wzrostu – liczy się ogólna harmonia sylwetki.

Miniaturowe bulteriery pojawiły się właściwie równolegle z większymi przedstawicielami rasy. Ponieważ do hodowli wykorzystywano mniejsze psy, w miotach często trafiały się osobniki o niewielkich rozmiarach. To właśnie one dały początek odmianie miniaturowej – psy ważyły od 3,5 do 18 kg. Najmniejsze z nich określano mianem „toy”. W 1863 roku zorganizowano nawet specjalną wystawę dla psów nieprzekraczających 4,5 kg, a już w 1873 roku tytuł championa zdobył bulterier ważący zaledwie 7 kg.

Od 1913 roku wszystkie miniaturowe i toy bulteriery przypisano do grupy psów ozdobnych. Niestety, malejące zainteresowanie tą odmianą doprowadziło do wykreślenia jej z rejestru Kennel Clubu w 1918 roku.

Rasa została ostatecznie uratowana dzięki zaangażowaniu grupy hodowców kierowanych przez pułkownika Richarda Glynna. To on w 1938 roku założył klub bulteriera miniaturowego, a rok później rasa została ponownie oficjalnie uznana. Wtedy też we wzorcu rasy pojawił się limit wzrostu.

W Polsce mini bulki zyskały popularność wraz z modą na psy w typie mini. Coraz więcej hodowli decyduje się na rozmnażanie właśnie tej wersji bulteriera. Obecnie działa w kraju kilkadziesiąt zarejestrowanych hodowli, a jajowate głowy miniaturowych bulterierów coraz częściej można zobaczyć na wystawach. To pies, który mimo bojowego wyglądu, coraz częściej trafia na kanapę, jako aktywny, ale kochający towarzysz rodziny.