Artykuł opracowała Kinga Karatysz
Foxhound angielski
Zdjęcie wypromptowano dla zoonews.pl
W artykule przeczytasz
Podstawowe informacje o rasie — foxhound angielski
🌍 Pochodzenie: Wielka Brytania
🐕 Numer wzorca FCI: 159
📏 Wysokość: około 58–64 cm w kłębie
⚖️ Waga: orientacyjnie około 25–35 kg
🏇 Użytkowość: pies gończy używany w sforze
❤️ Charakter: wytrzymały, wytrwały, przyjacielski, nieagresywny, silnie nastawiony na pracę łowiecką
Jak wygląda foxhound angielski?
Foxhound angielski jest mocnym, proporcjonalnie zbudowanym psem gończym, którego sylwetka zdradza przeznaczenie do długotrwałego ruchu. Wzorzec FCI określa jego budowę jako wyważoną i czystą w liniach. Nie powinien sprawiać wrażenia ani ciężkiego i ociężałego, ani przesadnie lekkiego – jego ciało ma umożliwiać wielogodzinną pracę oraz sprawny galop.
Głowa jest dobrze wyważona. Czaszka powinna być płaska i średnio szeroka, a stop jedynie lekko zaznaczony. Kufa pozostaje długa i kanciasta, wargi są umiarkowanie rozwinięte, a nos ma duże nozdrza. Mocne szczęki zamykają się w kompletnym zgryzie nożycowym.
Oczy foxhounda są średniej wielkości, orzechowe lub brązowe i mają bystre spojrzenie. Uszy są wysoko osadzone, zwisają i przylegają do głowy. Długa, dobrze rozwinięta szyja jest lekko łukowato wygięta.
Tułów foxhounda angielskiego jest przystosowany do wysiłku. Grzbiet powinien być szeroki i równy, lędźwie mocne i lekko wysklepione, klatka piersiowa głęboka, a żebra dobrze wysklepione. Ogon jest wysoko osadzony i noszony wesoło, ale nie powinien zakręcać się nad grzbietem.
Kończyny są mocne i grubokościste. Przednie powinny pozostawać wysokie i proste aż do łap, natomiast tylne są dobrze umięśnione i zapewniają silny napęd. Typowe dla rasy łapy są okrągłe, zwarte i mocne. W ruchu foxhound ma być swobodny i niestrudzony, z możliwością przejścia w galop [1].
Charakterystyka rasy
Wysokość w kłębie:Psy i suki: około 58–64 cm
Waga:
Orientacyjnie około 25–35 kg
Szata:
Foxhound angielski ma krótką i gęstą sierść odporną na zmienną pogodę. Wzorzec FCI dopuszcza każdy kolor i znaczenia występujące u psów gończych [1]. Typowy przedstawiciel rasy może być m.in. trójkolorowy, jednak umaszczenie nie ogranicza się do jednego konkretnego zestawu barw.
Jaki charakter ma foxhound angielski?
FCI opisuje prawidłowego przedstawiciela rasy jako wytrzymałego i wytrwałego, a jednocześnie przyjacielskiego i nieagresywnego.
Nie oznacza to jednak, że jest to pies łatwy dla każdego. Silny instynkt łowiecki może sprawiać, że ciekawy zapach stanie się dla foxhounda ważniejszy niż polecenie opiekuna. Rasa wymaga więc cierpliwego szkolenia, dobrej kontroli przywołania oraz zapewnienia możliwości realizowania naturalnej potrzeby węszenia i ruchu.
Foxhound został wyhodowany przede wszystkim do celów praktycznych, a nie jako typowy pies wystawowy czy rodzinny. Psy, które nie uczestniczyły w polowaniach, mogły jednak trafiać do prywatnych opiekunów [2].
Foxhound angielski należy do ras o wyjątkowo długo dokumentowanej historii hodowlanej. Wzorzec FCI podaje, że jego linie liczą ponad 200 lat, a księgi rodowodowe prowadzone przez angielskich właścicieli foxhoundów sięgają czasów sprzed 1800 roku [1].
Czy foxhound angielski nadaje się do domu z dziećmi?
Foxhound angielski może funkcjonować w rodzinie, ale nie należy zapominać, że nie został ukształtowany jako typowy pies do towarzystwa. Znacznie ważniejsze od samej etykiety „pies rodzinny” jest jednak wychowanie konkretnego zwierzęcia, jego socjalizacja oraz sposób organizowania kontaktów z dzieckiem. Foxhound jest silnym i bardzo aktywnym psem, dlatego podczas wspólnej zabawy dorosły powinien sprawować nadzór.
By Tipperary Foxhounds – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=53227363
Zdrowie: czy foxhound angielski ma skłonność do chorób?
Foxhound angielski został wyselekcjonowany do wielogodzinnej pracy w terenie, dlatego ważnymi cechami rasy są sprawność i wytrzymałość. Nie oznacza to jednak odporności na wszystkie problemy zdrowotne. Wzorzec FCI podkreśla, że do hodowli powinny być wykorzystywane wyłącznie psy funkcjonalnie i klinicznie zdrowe, o wyglądzie typowym dla rasy [1].
Typowe problemy zdrowotne foxhounda angielskiego
- Zapalenie uszu – zwisające małżowiny ograniczają wentylację przewodu słuchowego, dlatego uszy warto regularnie oglądać. Niepokojące są m.in. zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach, nadmiar wydzieliny, potrząsanie głową lub drapanie ucha.
- Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych – nieprawidłowy rozwój stawu może prowadzić do bólu, kulawizny i wtórnych zmian zwyrodnieniowych.
- Problemy nerkowe – w dotychczasowych opracowaniach dotyczących zdrowia rasy wymieniano również choroby nerek. Ich diagnostyka wymaga badań weterynaryjnych; zwiększone pragnienie, częstsze oddawanie moczu, utrata apetytu czy spadek masy ciała zawsze wymagają konsultacji.
Ile żyje foxhound angielski?
Przyjmuje się, że foxhound angielski żyje przeciętnie około 10–12 lat. Na długość życia konkretnego psa wpływają jednak nie tylko predyspozycje rasowe, lecz także warunki utrzymania, prawidłowa masa ciała, żywienie, aktywność, profilaktyka oraz szybkie reagowanie na objawy chorób. U psa stworzonego do ruchu szczególne znaczenie ma utrzymywanie dobrej kondycji bez przeciążania organizmu.
Jak karmić foxhounda angielskiego?
Żywienie foxhounda powinno być dopasowane przede wszystkim do wieku, masy ciała, kondycji i rzeczywistego poziomu aktywności. Pies regularnie pracujący lub pokonujący duże dystanse może mieć znacznie większe zapotrzebowanie energetyczne niż foxhound utrzymywany przede wszystkim jako pies towarzyszący.
Nie warto jednak automatycznie wybierać najbardziej kalorycznej karmy tylko dlatego, że foxhound jest rasą myśliwską. O dawce powinien decydować rzeczywisty wysiłek psa i jego kondycja. Żebra powinny być łatwe do wyczucia pod skórą, a sylwetka zachowywać wyraźne wcięcie w talii.
Możliwe jest stosowanie pełnoporcjowej karmy suchej lub mokrej, a także odpowiednio zbilansowanej diety domowej. W przypadku samodzielnie przygotowywanych posiłków najbezpieczniej opracować recepturę z lekarzem weterynarii zajmującym się dietetyką albo dietetykiem weterynaryjnym.
Częstotliwość karmienia
Dorosłego foxhounda angielskiego należy karmić 2-3 razy dziennie – najlepiej rano i wieczorem. Podział dziennej racji na dwa posiłki jest kluczowy u tej rasy, ponieważ jako pies o głębokiej klatce piersiowej jest narażony na niebezpieczny dla życia skręt żołądka.
Jak pielęgnować foxhounda angielskiego?
Pielęgnacja foxhounda angielskiego jest stosunkowo prosta. Krótka, gęsta sierść nie ma tendencji do intensywnego kołtunienia, ale regularne szczotkowanie pozwala usunąć martwy włos i przy okazji obejrzeć skórę. Wzorzec podkreśla, że okrywa włosowa jest gęsta i odporna na zmienną pogodę.
Szczotkowanie
W normalnym okresie foxhounda można dokładnie przeczesać mniej więcej raz w tygodniu. W czasie silniejszego linienia częstsze szczotkowanie ułatwia usuwanie martwego włosa.
Po spacerze w lesie, wysokiej trawie lub zaroślach warto obejrzeć skórę i sierść psa. Szczególną uwagę trzeba zwracać na kleszcze, kłosy, drobne skaleczenia oraz przestrzenie między palcami.
Kąpiel
Foxhound nie wymaga kąpieli według sztywnego harmonogramu. Psa można wykąpać wtedy, gdy sierść jest wyraźnie zabrudzona lub wymaga oczyszczenia po aktywności w terenie.
Do mycia należy używać kosmetyku przeznaczonego dla psów, a po kąpieli dokładnie spłukać szampon i osuszyć sierść.
Przegląd pielęgnacyjny
Szczególnej uwagi wymagają zwisające uszy. Ich kontrolowanie powinno odbywać się mniej więcej raz w tygodniu, razem z oczami i łapami.
W uchu nie powinno być nadmiernej ilości wydzieliny ani intensywnego zapachu. Warto również regularnie sprawdzać pazury i stan zębów oraz od szczenięcia przyzwyczajać psa do spokojnego oglądania całego ciała.
Profilaktyka przeciwpasożytnicza
Foxhound jest psem stworzonym do poruszania się w terenie, dlatego aktywny przedstawiciel rasy może regularnie przebywać w lasach, na łąkach i w wysokiej trawie. Po każdym takim spacerze warto dokładnie obejrzeć skórę.
Schemat ochrony przeciw kleszczom, pchłom i pasożytom wewnętrznym powinien zostać dobrany indywidualnie do miejsca zamieszkania, stylu życia oraz częstotliwości ekspozycji psa.
- jest wytrzymały i zdolny do długotrwałego ruchu ;
- według wzorca jest przyjacielski i nieagresywny ;
- dobrze odnajduje się w pracy z innymi psami;
- ma krótką i stosunkowo łatwą w pielęgnacji sierść ;
- jest świetnym partnerem dla bardzo aktywnej osoby;
- ma doskonałe predyspozycje do pracy węchowej i terenowej.
- ma bardzo silny instynkt łowiecki ;
- wymaga dużej ilości ruchu ;
- potrzebuje konsekwentnego i przemyślanego szkolenia ;
- może mieć trudności z niezawodnym przywołaniem przy interesującym tropie;
- nie jest najlepszym wyborem dla osoby prowadzącej mało aktywny tryb życia;
- jest rasą rzadką, przez co znalezienie odpowiedniego szczenięcia może być trudne.
By Henry Barraud (1811–1874) (attributed to) – http://www.artuk.org/artworks/guardian-portrait-of-a-foxhound-132805, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=75605022
Ile kosztuje foxhound angielski?
Cena foxhounda angielskiego z rodowodem wynosi zazwyczaj od 3 500 zł do 6 500 zł. Ze względu na to, że rasa jest niezwykle rzadka w Polsce, zakup szczenięta wiąże się z konkretnymi uwarunkowaniami i kosztami towarzyszącym:
- Koszty sprowadzenia: transport z zagranicy, przygotowanie paszportu, komplet szczepień i badania stanowią dodatkowy wydatek rzędu 1 500 zł – 3 500 zł.
Foxhound angielski hodowla
Wybierając hodowlę foxhounda angielskiego, warto przede wszystkim upewnić się, że hodowca zna użytkową specyfikę rasy. Prawidłowy foxhound powinien być nie tylko zgodny ze wzorcem pod względem budowy, ale również stabilny psychicznie, przyjacielski i pozbawiony nieuzasadnionej agresji [1].
Dobry hodowca powinien potrafić opowiedzieć o zdrowiu i charakterze rodziców, warunkach utrzymania psów, sposobie socjalizacji szczeniąt oraz aktywności, do której predysponowane są jego linie. Warto zobaczyć miejsce odchowu miotu i – jeśli to możliwe – matkę szczeniąt.
Trzeba też pamiętać, że foxhound nie został wyhodowany przede wszystkim z myślą o roli spokojnego psa kanapowego. Krämer zwraca uwagę na jego praktyczne, łowieckie przeznaczenie i potrzebę dużej ilości ruchu oraz dobrego szkolenia [2]. Dlatego odpowiedzialny hodowca powinien pytać przyszłego opiekuna nie tylko o warunki mieszkaniowe, ale także o sposób, w jaki zamierza zaspokajać potrzeby psa.
Foxhoundy przez pokolenia hodowano do pracy w dużych sforach. Z tego powodu selekcja rasy dotyczyła nie tylko wytrzymałości i zdolności tropienia, ale również możliwości sprawnego współdziałania z innymi psami podczas długotrwałego pościgu.
Historia rasy
Historia foxhounda angielskiego jest bezpośrednio związana z rozwojem polowań konnych na Wyspach Brytyjskich. Eva-Maria Krämer opisuje tradycję wykorzystywania psów w tym typie podczas polowań par force już od VI wieku. Zwierzęta wyszukiwały trop za pomocą węchu i kontynuowały pogoń za zwierzyną [2].
Przez kolejne stulecia użytkowość pozostawała najważniejszym kryterium hodowlanym. Foxhound miał być zdolny do pokonywania dużych odległości, pracy nosem oraz współdziałania ze sforą i końmi. Psy te hodowano przede wszystkim do praktycznego zastosowania, a nie jako psy wystawowe czy rodzinne.
Wzorzec FCI zwraca uwagę na wyjątkowo dobrze udokumentowaną hodowlę. Linie foxhoundów liczą ponad 200 lat, a księgi rodowodowe prowadzone przez angielskich właścicieli rasy pochodzą sprzed 1800 roku. Dzięki starannemu zapisywaniu danych hodowlanych możliwe było śledzenie pochodzenia poszczególnych psów [1].
Początki planowej hodowli foxhounda angielskiego
Rozwój rasy nie był efektem selekcji nastawionej przede wszystkim na wygląd. Kluczowe znaczenie miały cechy użytkowe: nos, wytrzymałość, ruch, odporność i zdolność pracy w grupie.
Z czasem przygotowano również wzorzec wystawowy. FCI oficjalnie uznało foxhounda angielskiego w 1964 roku. Współczesny wzorzec nadal bardzo wyraźnie podkreśla użytkowe przeznaczenie rasy – foxhound pozostaje w klasyfikacji dużych psów gończych i podlega próbom pracy.
Najważniejsze daty w historii rasy
- VI wiek: psy w typie foxhounda brały udział w polowaniach par force .
- Przed 1800 rokiem: z tego okresu pochodzą wczesne księgi rodowodowe foxhoundów wskazane we wzorcu FCI.
- XIX wiek: dalszy rozwój i utrwalanie linii foxhoundów związanych z brytyjską tradycją polowań konnych.
- 1964: FCI oficjalnie uznało rasę.
- 26 marca 2009: data publikacji oryginalnego współczesnego wzorca FCI nr 159.
Propozycje imion dla psa i suki
- Dexter
- Winston
- Axel
- Hunter
- Chester
- Archie
- Cooper
- Rufus
- Jasper
- Jerry
- Milo
- Bruno
- Zoey
- Chloe
- Dina
- Molly
- Ruby
- Daisy
- Poppy
- Bonnie
- Freya
- Mabel
- Rosie
- Nala
FAQ: najczęstsze pytania o foxhounda angielskiego
Czy foxhound angielski nadaje się do mieszkania?
Mieszkanie nie jest idealnym środowiskiem dla foxhounda angielskiego ze względu na jego bardzo dużą potrzebę ruchu i silny instynkt łowiecki. Sam metraż nie rozwiązuje jednak problemu – najważniejsze jest zapewnienie psu odpowiedniej ilości aktywności, spacerów, pracy węchowej i kontaktu z otwartym terenem. Mało aktywny tryb życia nie odpowiada potrzebom tej rasy.
Czy foxhound angielski dogaduje się z innymi psami?
Zwykle ma dobre predyspozycje do funkcjonowania z innymi psami, ponieważ przez pokolenia był selekcjonowany do pracy w sforze. Ostateczne relacje zależą jednak od socjalizacji i doświadczeń konkretnego psa.
Ile ruchu potrzebuje foxhound angielski?
Dużo. Foxhound został wyhodowany jako wytrzymały pies gończy zdolny do długotrwałej pracy. Krótkie spacery wokół domu zwykle nie odpowiadają jego naturalnym predyspozycjom. Potrzebuje regularnych dłuższych wyjść oraz możliwości węszenia i eksplorowania terenu.
Czy foxhound angielski jest trudny do szkolenia?
Może być wymagający dla niedoświadczonego opiekuna. Jest inteligentnym psem użytkowym, ale silny instynkt łowiecki i samodzielność mogą utrudniać pracę, szczególnie w terenie pełnym interesujących zapachów. Duże znaczenie ma konsekwencja, dobrze wypracowane przywołanie i atrakcyjne dla psa formy treningu.
Literatura przedmiotu
[1] Foxhound angielski, https://zkwp.pl/wzorce/159.pdf (dostęp: 16.08.2026).
[2] E-M. Krämer, Rasy psów, OW Multico, Warszawa 2024.
[3] J. S. Bell, K. E. Cavanagh, L. P. Tilley, F. W. K Smith, Rasy psów i kotów, Przewodnik weterynaryjny, wyd. Galaktyka, Łódź 2013.
Notka biograficzna: Kinga Karatysz
Autorka z 5-letnim stażem, która o psach pisze z perspektywy praktyka. Od ponad 10 lat opiekuje się przewlekle chorym buldogiem francuskim. Na Zoonews.pl przybliża informacje o rasach psów i opieki nad nimi, łącząc sprawdzoną wiedzę ze źródeł naukowych ze swoim codziennym doświadczeniem.
