Jak oduczyć psa spania w łóżku?
AI generated
W artykule przeczytasz
Dlaczego pies śpi w łóżku z opiekunem?
Pies śpi w łóżku z opiekunem, ponieważ jego naturalną potrzebą jest bliskość stada. Wspólne spanie wzmacnia więź i daje psu poczucie bezpieczeństwa — emocjonalnego oraz fizycznego. Jest to zachowanie typowe dla gatunku społecznego, którego komfort i spokój wiążą się z obecnością człowieka.
Łóżko jest dla psa miejscem miękkim, ciepłym i nasączonym zapachem opiekuna, co dodatkowo podnosi jego atrakcyjność. Dodatkowo przebywanie blisko człowieka bywa wielokrotnie wzmacniane — poprzez uwagę, dotyk i przyjemne emocje. Jeżeli pies choć raz usłyszy „no dobrze, chodź”, będzie próbował ponownie, ponieważ już wie, że to działa.
Badania potwierdzają, że współspanie jest powszechną praktyką — wiele psów śpi w łóżku właśnie dlatego, że daje im to maksymalny komfort i bliskość.
Czy spanie z psem wpływa na jakość snu?
Tak — psy mogą powodować drobne zaburzenia snu, ponieważ są aktywne nawet 20% nocy, zmieniając pozycję i reagując na dźwięki, co zwiększa liczbę mikrowybudzeń u opiekuna. Co ciekawe, wiele osób nie zauważa tego pogorszenia snu i nadal ocenia współspanie pozytywnie, bo obecność psa daje im poczucie bezpieczeństwa i ułatwia zasypianie. Psy mają inny rytm snu niż ludzie — częściej się budzą i pozostają czujne, dlatego mogą zabierać przestrzeń, poruszać się lub domagać wyjścia na zewnątrz. Wspólne spanie nie musi być problemem, jeśli jest decyzją opiekuna, a nie efektem wymuszania przez psa.
W badaniu ankietowym na grupie ponad 1100 właścicieli psów aż połowa zgłaszała, że pies czasami, często lub zawsze zakłóca ich sen. Najczęstsze powody nocnych pobudek to:
- potrzeba wyjścia na toaletę,
- zabieranie miejsca lub kołdry,
- odgłosy (mlaskanie, drapanie, mruczenie),
- ruchliwość związana z inną strukturą snu psa,
- reakcje na dźwięki z otoczenia.
Jak długo trwa nauka i czego się spodziewać?
Proces oduczania psa spania w łóżku zależy od kilku czynników: wieku psa, wcześniejszych doświadczeń, poziomu przywiązania do opiekuna i konsekwencji domowników. Najszybciej uczą się szczenięta, u których nawyk nie utrwalił się jeszcze na stałe. Psy dorosłe potrzebują więcej czasu, ponieważ ich zachowania były wielokrotnie wzmacniane przez dotyk, ciepło i poczucie bezpieczeństwa, jakie daje obecność opiekuna w nocy.
Realny czas nauki zwykle wynosi:
- u szczeniąt: od kilku dni do 2–3 tygodni,
- u psów dorosłych: średnio 4–8 tygodni,
- u psów adoptowanych lub lękowych: nawet kilka miesięcy pracy.
Na początku procesu może nastąpić tzw. „wybuch wymuszeniowy” (ang. extinction burst) — pies intensyfikuje zachowanie, które wcześniej przynosiło mu korzyści (częstsze skakanie na łóżko, głośniejsze popiskiwanie). To naturalna część nauki — pies sprawdza, czy „stary sposób” już nie działa.
W trakcie zmiany mogą pojawić się:
- skrajne próby wymuszania (lizanie po twarzy, drapanie drzwi),
- nocne spacery w poszukiwaniu kontaktu,
- niepokój związany z nowością rytuału.
Im bardziej opiekun opanuje emocje i będzie reagował spokojnie, tym szybciej minie faza protestu. Największym błędem jest ulegnięcie psu choć raz, bo to natychmiast uczy go, że:
wystarczy wytrzymać dłużej → sukces!
I cały proces zaczyna się od nowa.
Ocena postępów powinna opierać się na trendzie w zachowaniu, a nie na pojedynczej nocy. Nawet gdy zdarzą się potknięcia, liczy się ogólny kierunek: pies coraz częściej śpi tam, gdzie powinien — i coraz krócej protestuje.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Czy można oduczyć dorosłego psa spania w łóżku?
Tak — w każdym wieku można zmienić nawyki, jeśli wprowadzi się je konsekwentnie. Dorosłe psy mogą potrzebować więcej czasu, bo ich zachowanie było wielokrotnie nagradzane. Kluczem jest atrakcyjna alternatywa, jasne zasady i nagradzanie właściwych zachowań.
Pies wraca do łóżka nad ranem. Co robić?
To typowe — psy są bardziej aktywne nad ranem, co wynika z ich polifazowego rytmu snu. Jeśli pies wstaje wcześniej niż właściciel, trzeba go konsekwentnie odprowadzać na miejsce i nagradzać za pozostanie w legowisku do momentu pobudki opiekuna. Pomaga stała godzina wstawania.
Czy wspólne spanie z psem jest złe?
Nie — jeśli opiekunowi nie przeszkadza, a pies nie wykazuje problemów behawioralnych, współspanie może być dla obu stron przyjemnym rytuałem. Staje się problemem dopiero, gdy właściciel cierpi na brak snu, a pies zaczyna bronić łóżka lub oczekuje kontaktu przez całą noc.
Mój pies, gdy nie śpi ze mną, jest wyraźnie niespokojny. Co wtedy?
Potrzebne jest stopniowe wprowadzanie zmian. Zamiast natychmiastowego zakazu lepiej rozpocząć od spania psa przy łóżku, potem stopniowo przenosić legowisko dalej. Dodatkowo warto pracować nad samodzielnością w ciągu dnia oraz redukcją lęku separacyjnego.
Źródła
T. Kontouu, B. Smith, M. Browne, An Exploratory Study of Human–Dog Co-sleeping Using Actigraphy: Do Dogs Disrupt Their Owner’s Sleep? https://www.researchgate.net/publication/328918386_An_Exploratory_Study_of_Human-Dog_Co-sleeping_Using_Actigraphy_Do_Dogs_Disrupt_Their_Owner%27s_Sleep (dostęp: 27.10.2025).
Ch. Hofman, P. Hazelton, B. Smith, Human-Animal Co-sleeping Practices among Australian Dog Owners, https://www.cabidigitallibrary.org/doi/pdf/10.1079/hai.2021.0028 (dostęp: 27.10.2025).
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, popularyzator świadomych adopcji zwierząt oraz produktów, które pomagają opiekunom w samodzielnym rozwiązywaniu problemów pojawiających się, podczas opieki nad zwierzętami. Twórca serwisu www.zoonews.pl
