Szpic japoński
pixabay.com/images/id-5735829/
Szpic japoński to pies zbliżony rozmiarem do niemieckiego szpica średniego, od którego pochodzi. Z uwagi na swoje usposobienie nadaje się on na psa rodzinnego i do towarzystwa. Jeśli rozważasz zakup psa tej rasy, to przeczytaj dalszą część artykułu.
W poniższym artykule, poza historią rasy, opisałem, na podstawie wzorca oraz fachowych książek, informacje na temat charakteru tych psów, ich zdrowia, metod pielęgnacji, sposobów żywienia oraz szkolenia. W artykule na końcu znajdziesz również nieco ciekawostek, wady i zalety oraz przybliżony koszt zakupu szczeniaka szpica japońskiego.
Jeżeli jesteś już opiekunem psa tej rasy, to podziel się proszę swoimi doświadczeniami w komentarzach. Będzie to nieoceniona pomoc dla przyszłych opiekunów tego psa.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
Podstawowe informacje o rasie
🌅 Kraj pochodzenia | Japonia |
🐶 Numer wzorca FCI | 262 |
➡ Waga | 6-8 kg |
❤ Długość życia | 10 – 12 lat |
💢 Charakter | Szpic japoński to pieszczoch, ale tylko wobec najbliższej rodziny. Lubi zabawę z opiekunami, a wśród współbraci często współzawodniczy o tytuł najszybszego „biegacza za piłką”. |
Jak wygląda szpic japoński?
Szpic japoński to pies o śnieżnobiałym umaszczeniu, proporcjonalnej i harmonijnej budowie ciała, u którego stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10:11.
Głowa psa jest umiarkowanie szeroka i zaokrąglona. Czoło jest umiarkowanie rozwinięte, a tylna część czaszki – najszersza. Ma wyraźny stop. Mały, okrągły nos jest czarny, a kufa spiczasta z lekko zaokrąglonym wierzchołkiem, harmonijnie wkomponowana w całość. Oczy mają migdałowy kształt, są umiarkowanie duże, osadzone nieco ukośnie i ciemne, z czarnymi obwódkami. Uszy są wysoko osadzone, małe, trójkątne, stojące i skierowane do przodu, ustawione niezbyt szeroko.
Szyja psa jest umiarkowanie długa, dobrze umięśniona. Tułów charakteryzuje wysoki kłąb, prosty i krótki grzbiet, szerokie lędźwie, szeroka i głęboka klatka piersiowa z dobrze wysklepionymi żebrami oraz dobrze podciągnięty brzuch. Ogon jest wysoko osadzony, o umiarkowanej długości, noszony nad grzbietem. Kończyny przednie mają mocno ukośne łopatki, proste przedramiona i ciasno przylegające łokcie. Kończyny tylne są umięśnione, z umiarkowanie kątowanymi kolanem i stawem skokowym. Łapy są kocie, z grubymi opuszkami i czarnymi pazurami. Ruch szpica japońskiego jest szybki i energiczny.
Charakterystyka rasy
Wysokość w kłębie
Pies: 30-38 cm
Suka: 28-36 cm
Waga
Pies/suka: 6 – 8 kg
Szata
Włos okrywowy psa jest prosty i odstający. Podszerstek krótki, miękki i gęsty. Pysk, uszy, przód przedramion i odcinek poniżej stawu skokowego – okryte krótkim włosem; reszta okryta obfitym, długim włosem, zwłaszcza odcinek od szyi do łopatek oraz przedpiersie okryte piękną kryzą; ogon również gęsto opiórowany długim włosem.
Pies tej rasy może występować wyłącznie w białym umaszczeniu.
Charakter i usposobienie
Szpic japoński to mądry, radosny i żywiołowy pies o wysokiej inteligencji. W przeszłości pracował jako pies stróżujący w obejściu. Obecnie jest wybierany przede wszystkim na rodzinnego psa do towarzystwa.
Jak przystało na psa towarzyszącego to pieszczoch, ale tylko wobec najbliższej rodziny. Lubi zabawę z opiekunami, a wśród współbraci często współzawodniczy o tytuł najszybszego „biegacza za piłką”. Z dziećmi dogaduje się dobrze, pod warunkiem, że jest traktowany delikatnie i z szacunkiem.
Jako pies domowy jest nieskomplikowany i nawet początkujący opiekun powinien dać sobie radę w ułożeniu psa.
Szpic może uprawiać agility, ale zaspokoją go także klasyczne spacery w połączeniu ze wspólną zabawą. Szpic to pełen werwy pies, który może zaskoczyć, wyciszając się w domu. Przyjdzie mu to nad wyraz łatwo, jeśli jego potrzeby ruchowe, społeczne i emocjonalne będą w pełni zaspokojone.
Pamiętaj, że przydomowy ogród nie zaspokoi potrzeb biegowych psa i jest dla szpica jedynie przedłużeniem domu.
W stosunku do obcych pies jest przyjazny na dystans, ale nie nerwowy, czy bojaźliwy.
Szpic japoński to miły, stale w dobrym humorze szpic, który potrafi przystosować się do każdych warunków życiowych. Czuje się dobrze zarówno na wsi w rodzinach aktywnie spędzających czas, jak i w mieście u starszych ludzi, którzy mogą z nim chodzić na spacery. Jest żywy, ale nie ognistego temperamentu.
Czy szpic japoński to zdrowa rasa?
Szpic japoński cieszy się dobrym zdrowiem. Jest odporny na chłody i wilgoć, dzięki gęstej, dwuwarstwowej okrywie. Jedynie latem trzeba zabezpieczyć psa przed przegrzaniem. Zbyt długa ekspozycja na intensywnym słońcu może doprowadzić do udaru cieplnego. Jedną z częstszych dolegliwości spotykanych u szpiców japońskich jest zwichnięcie rzepki. Jej przemieszczenie ma podłoże anatomiczne i w zależności od stopnia zwichnięcia jest leczone inaczej. Z tego też powodu pies nie powinien być obciążany intensywnymi treningami psich sportów.
Typowe choroby rasy
- Zapychające się kanaliki łzowe
- Kamień nazębny
- Zwichnięcia rzepki
Jak karmić szpica japońskiego?
Szpic japoński powinien być karmiony dobrej jakości karmą gotową lub dietą BARF. Wąski pyszczek psa wymaga odpowiedniej wielkości krokietów. Od szczeniaka warto zainwestować w wysokiej jakości dietę opartą na białku pochodzenia zwierzęcego. Szczególnie polecane są składniki o wysokim poziomie strawności, a więc o mniejszej zawartości niestrawnych węglowodanów.
Niewłaściwe żywiony pies stanie się otyły, a w konsekwencji zacznie mieć problemy ortopedyczne. Jednak szpic japoński nie jest łakomy, zazwyczaj je spokojnie i nie wymaga hamowania apetytu.
Pamiętaj, by nie przekarmiać psa. Przekąski powinny stanowić maksymalnie 10% dziennego zapotrzebowania psa na energię.
Na 2 godziny przed i po intensywnym wysiłku nie podawaj psu jedzenia, gdyż jest to rasa szczególnie narażona na skręt żołądka z uwagi na swoją budowę ciała.
Psa należy karmić 2-3 razy dziennie o stałych porach.
Szukasz przekąski dla psa?
Reklama
Jak pielęgnować szpica japońskiego?
Pielęgnacja szpica japońskiego nie jest wymagająca. Psa wystarczy regularnie szczotkować, by zachował on swój efektowny wygląd. Linienie to jedyny okres, w którym trzeba się spodziewać znacznego ubytku sierści, natomiast w ciągu pozostałych miesięcy jest on nieznaczny.
Psa należy szczotkować 1-2 razy w tygodniu za pomocą twardej włosianej szczotki o włosie na tyle długim, by dosięgnąć do skóry. Sierść możesz również rozczesywać drucianą szczotką o gładko zakończonych szpilkach. Do usuwania podszerstka potrzebna będzie pudlówka.
Psa nie wolno czesać na sucho, ponieważ łamie to włos. Przed szczotkowaniem spryskaj sierść psa odżywką antystatyczną w aerozolu. W przypadku sfilcowanego podszerstka możesz spróbować go rozczesać tzw. obrotowym zgrzebłem.
W okresie linienia należy wyczesywać psa codziennie.
Kąpiele szpica zalecane są raz na 3 miesiące. Najlepiej wykonać je dwukrotnie przy użyciu rozcieńczonego szamponu, a następnie zastosować odżywkę, którą należy spłukać po kilku minutach. Sierść trzeba odsączyć z wody ręcznikiem lub wysuszyć ciepłym strumieniem powierza z suszarki. Po kąpieli dobrze jest przeczesać psa, aby okrywa ładnie się ułożyła.
Raz w tygodniu warto sprawdzić stan oczu, uszu i łap psa. Czyszczenie zębów powinno być realizowane codziennie. Użycie specjalnych preparatów do wody, które pomagają zmniejszyć osadzanie się kamienia nazębnego, znacząco przyczyni się do utrzymania zdrowia jamy ustnej psa.
Szkolenie i wychowanie – najważniejsze wskazówki dla opiekuna
Szkolenie szpica japońskiego nie powinno przysporzyć wielu problemów, gdyż jest to pies bardzo inteligentny. Szybko się uczy i jest sprytny. Prace z psem trzeba zacząć już w chwili pojawienia się szczeniaka w docelowym domu. Bazą do pracy ze szpicem jest zabawa i pozytywne wzmocnienia.
Sporo uwagi należy poświęcić pozostawianiu psa samego w domu. Przyzwyczajanie musi odbywać się stopniowo, by szpic nie stał się przewrażliwiony i nazbyt szczekliwy. Szczeka on tylko, gdy coś go zaniepokoi, przez co skutecznie ostrzega opiekunów przed intruzami.
Niedobór stymulacji fizycznej i psychicznej może skutkować niszczycielstwem. Rozwiązanie tego problemu jest proste, wystarczy zapewnić psu atrakcje w domu na czas naszej nieobecności, wtedy nie będzie się nudził.
Od szczeniaka należy zapoznawać szpica z różnymi osobami, dźwiękami i sytuacjami, by uniknąć problemów m.in. z podróżowaniem z psem. Proces socjalizacja można wesprzeć psim przedszkolem.
Zalety i wady szpica japońskiego
Zalety
- jest psem aktywnym, ale nie wymaga intensywnych treningów
- to pies o wesołym usposobieniu
- nie wykazuje instynktu łowieckiego i przez to nie jest skłonny do ucieczek
- silnie związuje się z rodziną
- nie jest łakomczuchem
- jest skory do współpracy z człowiekiem
Wady
- nadmierne zdystansowanie wobec obcych może przerodzić się w nadmierną bojaźliwość przy niewłaściwej socjalizacji
- nie dogada się z natrętnymi psami
Ciekawostki o szpicu japońskim
- Szpice japońskie występują w dwóch typach nieco różniących się charakterem: Hi-Crown (bardziej ufne wobec psów i ludzi) i Lassie (szczekliwe i nieufne wobec obcych).
pixabay.com/images/id-1746791/
Historia rasy
Szpic japoński to rasa psów, która najprawdopodobniej pochodzi od białego, niemieckiego szpica, który zawędrował do kraju kwitnącej wiśni w 1920 roku z terenów Syberii i północno-wschodniej części Chin.
Po raz pierwszy szerszej publiczności szpic japoński zaprezentowany został na wystawie w stolicy Japonii w 1921 roku. W niedługim czasie zaczęto rozmnażać psy z białymi szpicami importowanymi z: Kanady, które do Japonii trafiły z tego kraju w 1935 roku; Chin, Australii i Stanów Zjednoczonych, skąd pozyskano psy do 1936 roku.
Wzorzec rasy został opracowany w 1948 roku przez Japoński Związek Kynologiczny i obowiązuje on do dziś.
Szpic japoński został wpisany na listę ras uznanych przez FCI 22 kwietnia 1964 roku.
Pierwsze szpice japońskie sprowadzone zostały do Polski w 1998 roku, jednak nie były to psy reproduktory. Pierwsze potomstwo szpiców japońskich narodziło się dopiero 21 lat później. Szpice japońskie spotykane w Polsce najczęściej sprowadzane są zza granicy, głównie z krajów skandynawskich Finlandii, Szwecji i Norwegii oraz Niemiec.
Hodowla
Kupując szpica japońskiego z hodowli warto sprawdzić, w jakich warunkach żyją szczenięta oraz jaka jest kondycja matki. Jeżeli hodowca nie chce pokazać innych zwierząt, to powinno to wzbudzić czujność. Dodatkowo każdy hodowca, który prowadzi legalną hodowlę, ma obowiązek wydać razem z psem metrykę, która posłuży do wyrobienia rodowodu. Szczeniak szpica japońskiego nie może zmienić domu do czasu ukończenia 8. tygodnia życia, by zwierzę właściwie zostało zsocjalizowane z resztą miotu oraz było wykarmione przez matkę.
Ile kosztuje szpic japoński?
Cena szpica japońskiego z hodowli waha się od 3000 do 5000 zł. Cena tych psów zależy od renomy hodowli, utytułowanych rodziców oraz starań hodowcy, by szczeniaki były zdrowie i miały zapewnione najlepsze warunki do dorastania.
Jakie imię dla szpica japońskiego?
Imię dla psa
- Za-Zu, Olaf, Wille
Imię dla suczki
- Fi-Fi, Śnieżka, Tosia
Dla kogo szpic japoński będzie idealny?
Szpic japoński idealnie nadaje się na wybór jako pierwszego czworonoga w domu lub jako kompana dla kota. To czuły i oddany towarzysz rodzin lub osób starszych czy samotnych, mieszkających w mieście. Z pewnością stanie się ulubieńcem wszystkich domowników, jeśli poświęci się mu wystarczającą ilość czasu i uwagi.
FAQs
Ile żyje szpic japoński?
Szpic japoński żyje od 12 do 14 lat.
Czy szpic japoński ma włosy?
Szpic japoński ma dwuwarstwową okrywę włosową. Wierzchnia warstwa, czyli włos okrywowy jest prosta i odstająca, z kolei podszerstek jest krótki, miękki i gęsty.
Źródła
E. M. Kramer, 250 ras psów, pochodzenie, charakter, utrzymanie, O.W. Multico, Warszawa 2008.
B. Richard, Psy, kieszonkowy przewodnik, wyd. Parragon 2007.
www.fci.be/en/nomenclature/JAPANESE-SPITZ-262.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, popularyzator świadomych adopcji zwierząt oraz produktów, które pomagają opiekunom w samodzielnym rozwiązywaniu problemów pojawiających się, podczas opieki nad zwierzętami. Twórca serwisu www.zoonews.pl
