Pirenejski pies górski
Image by evaschlomberg from Pixabay
Cześć! Zastanawiasz się, jaka to rasa z majestatycznym wyglądem i imponującą sylwetką? To pirenejski pies górski, pochodzący z Francji, wykorzystywany do stróżowania przy stadach. Rasa ta łączy w sobie dumę i poczucie godności z elegancją.
W tym artykule znajdziesz informacje o charakterze pirenejskich psów górskich, ich zdrowiu, metodach pielęgnacji, sposobach żywienia oraz szkolenia. Wiedzę jaką tu znajdziesz pochodzi z merytorycznych źródeł, m.in. ze wzorca rasy ZKwP oraz fachowej literatury. Informacje te uzupełniłem także o kilka słów o historii rasy, ciekawostkach, wadach i zaletach oraz orientacyjnych kosztach zakupu szczeniaka.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
Podstawowe informacje o rasie
🌅 Kraj pochodzenia | Francja |
🐶 Numer wzorca FCI | 137 |
➡ Waga | 50-60 kg |
❤ Długość życia | 10-12 lat |
💢 Charakter | Pirenejski pies górski to rasa psów wyhodowana do pilnowania stad owiec i kóz. To bardzo inteligentne psy, samodzielne i niezależne. |
Jak wygląda pirenejski pies górski?
Pirenejski pies górski to duży i masywny pies, o majestatycznym wyglądzie i wydłużonej sylwetce.
Jego głowa jest stosunkowo mała, z szeroką, lekko zaokrągloną czaszką i czarnym nosem. Kufa jest szeroka i stopniowo zwęża się ku nosowi. Oczy mają kształt migdała, są brązowo-bursztynowe, a uszy trójkątne, osadzone na wysokości oczu.
Szyja psa jest mocna i krótka. Tułów jest dobrze umięśniony, z lekko skośnym zadem. Ogon jest długi, dobrze owłosiony, noszony nisko w spoczynku. Kończyny są proste i mocne, z obfitym owłosieniem.
Charakterystyka rasy
Wysokość w kłębie
Pies: 70-80 cm, tolerancja +2 cm
Suka: 65-75 cm, tolerancja +2 cm
Waga
Pies: 55-65 kg
Suka: 50-60 kg
Szata
Sierść molosa jest obfita, długa, przylegająca do ciała. Najdłuższa i falista znajduje się na ogonie i szyi, a na grzbiecie i łopatkach szorstka. Podszerstek bardzo gęsty, tak jak miękka i wełnista sierść tworząca portki.
Umaszczenie psa jest białe albo białe z szarymi łatami. Najbardziej pożądane są łaty borsucze.
Charakter i usposobienie
Pirenejski pies górski to rasa psów wyhodowana do pilnowania stad owiec i kóz. Cechy odpowiadające temu zadaniu idealnie charakteryzują tę rasę. To pies silny, inteligentny, zwinny, ale wykazujący się dużą delikatnością i przywiązaniem do stada, dzięki czemu jest on świetnym stróżem.
Pies tej rasy jest bardzo samodzielny. Bywa również uparty, co powinno być wskazówką dla osób planujących zakup psa tej rasy. Poza tym to pies niezwykle czujny, śmiały, odważny i niezależny, ale w rozsądnym stopniu. Z racji swoich rozmiarów rasa wykorzystywana jest również do obrony przed drapieżnikami.
Jedną z jego najbardziej ujmujących cech, podkreślanych przez wielu opiekunów, jest barwny, niski głos, choć pies rzadko szczeka. Nie można również pominąć innych bardzo wartościowych cech, jak: zrównoważenie, łagodność wobec bliskich i niekonfliktowa natura.
Image by evaschlomberg from Pixabay
Pirenejski pies górski to silny, zwrotny pies ze skłonnością do niezależności i własnej inicjatywy. Z natury ma silne poczucie własnego terenu, nie toleruje obcych psów na swoim terytorium, wobec obcych ludzi jest nieprzystępny. Czujny, wykazuje gotowość do obrony, nocą czujniejszy niż za dnia. Nie ma sportowych ambicji.
Czy pirenejski pies górski to zdrowa rasa?
Pies pirenejski to ogólnie zdrowa rasa. Ze względu na swoje imponujące rozmiary może cierpieć na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Psy ras olbrzymich mają również tendencje do zapadania na skręt żołądka. Innymi chorobami, które mogą wystąpić u tej rasy są: polineuropatia z porażeniem krtani oraz syndrom Wobblera.
Typowe choroby rasy
- Dysplazja zastawki trójdzielnej
- Niedobór czynnika XI
- Chondrodysplazja
- Osteopatia skroniowo-żuchwowa
- Wrodzona głuchota
- Entropium
- Ektropium
- Zespół kieszonki przyśrodkowego kąta oka
- Mała tarcza nerwu wzrokowego
- Mnogie wilcze pazury
Jak karmić pirenejskiego psa górskiego?
Psy ras olbrzymich powinny być pod szczególną kontrolą dietetyczną w czasie pierwszych dwóch lat życia, kiedy ich wzrost jest bardzo intensywny. Zbyt wysoko kaloryczna dieta może doprowadzić do przyspieszonego wzrostu, a to może skutkować np. kulawiznami.
Ze względu na swoje rozmiary najbardziej optymalnym sposób żywienia w przypadku tych psów to suplementowana dieta BARF. Komercyjna sucha i mokra karma dla psów może być bardzo kosztowna.
Jak pielęgnować pirenejskiego psa górskiego?
Sierść tego olbrzyma wymaga regularnej pielęgnacji, ale jeżeli nie jest to pies wystawowy, to nie ma potrzeby, by go nadmiernie stylizować. Regularna pielęgnacja w jego przypadku polega na wyczesywaniu okrywy 2 razy w tygodniu drucianą szczotką o gładko zakończonych szpilkach.
Dodatkowo trzeba zadbać o kąpiele przynajmniej raz na kwartał. Przed dokładnym myciem pies musi być wyszczotkowany na mokro, by nie doszło pod wpływem wody do zaciśnięcia splątanych supłów. Przygotowanie psa do kąpieli wymaga filcaka i metalowego grzebienia oraz odżywki zapobiegającej elektryzowaniu się sierści.
Pirenejski pies górski może i bardzo lubi spędzać czas na dworze. Jeśli żyje w obejściu, linienie będzie odbywało się dwa razy do roku, na wiosnę i jesienią. Trzeba się przygotować na to, że będzie ono bardzo intensywne i aby psu pomóc jak najszybciej pozbyć się wypadającej okrywy trzeba go szczotkować raz, a nawet dwa razy dziennie.
W szczególności należy dbać o uszy psa, które mogą być narażone na zapalenia. Dodatkowo warto wykonywać przeglądy oczu i łap raz w tygodniu. Zęby szczotkuje się codziennie, najlepiej po ostatnim posiłku.
Szkolenie i wychowanie – najważniejsze wskazówki dla opiekuna
Pirenejski pies górski to rasa, które nie jest szczególnie podatna na szkolenie. Psy te doskonale wiedzą, co do nich należy, spędzając czas ze stadem nie potrzebują wskazówek opiekuna, to one są opiekunami dla innych zwierząt. Pamiętać trzeba, że psa nie można jednak zostawić samego sobie. Szczenięta trzeba socjalizować i szkolić z posłuszeństwa, bo gdy pies wyrośnie stanie się zbyt silny i niezależny, by wpoić mu zasady. Opiekunem tego psa musi być osoba doświadczona w szkoleniu zwierząt pracujących, konsekwentna, zrównoważona i jednocześnie stosująca łagodne metody wychowawcze. Pies podporządkuje się tylko osobie zdecydowanej. Dobrze wychowany molos górski nie okazuje agresji wobec mniejszych psów, kotów czy innych zwierząt domowych, ale może to robić wobec psów dorównujących mu gabarytami. Dobrze współżyje z dziećmi, nie ufa obcym i będzie bronił swojej rodziny, dobytku przed obcymi.
Zalety i wady pirenejskiego psa górskiego
Zalety
- doskonale nadaje się na stróża dużych terenów
- może żyć przez cały rok w kojcu zewnętrznym
- nie wymaga przesadnych zabiegów pielęgnacyjnych
Wady
- nie jest to rasa podatna na szkolenie
- wymaga dużej przestrzeni do życia
- nie nadaje się do małego mieszkania
- utrzymanie dużego psa jest kosztowne
Ciekawostki o pirenejskim psie górskim
- W Hiszpanii psy tej rasy nazywane są mastifami pirenejskimi.
- Rasa zasłynęła między innymi dzięki ekranizacji powieści „Bella i Sebastian”.
- Pies pirenejski rodzi się z szarymi i rudymi łatami na głowie, które z wiekiem stają jaśniejsze.
Photo by Bruce Williamson on Unsplash
Historia rasy
Pirenejski pies górski to rasa psów, której przodkowie zamieszkiwali w Pirenejach między 2000 a 1000 r. p.n.e. Pierwotnie psy w tym typie zamieszkiwały Azję Mniejszą, jednak trudno wskazać, z jakimi ludami przywędrowały na obecne tereny.
Psy te w czasach średniowiecza służyły do obrony zamków, o czym wspominał w XIV w. Gaston Phoebus. Równocześnie chłopi wykorzystywali te psy do pilnowania stad. W 1662 roku, wraz z baskijskimi rybakami, psy w tym typie dotarły na Nową Fundlandię.
Dzięki swoim walorom pies pirenejski zyskał uznanie w oczach arystokracji. Ludwik XIV w 1675 roku tytułował rasę Królewskim Psem Francji. Sława zaprowadziła je w 1824 roku do Stanów Zjednoczonych, gdzie przetransportował je markiz de La Fayette. Psa tej rasy miała także Królowa Wiktoria. Już w połowie XIX wieku popularność rasy zaczęła gwałtownie spadać. W pierwszych latach XX wieku liczba psów była już tak mała, że rozpoczęto program ratowania rasy poprzez Klub psa Pirenejskiego.
W 1885 roku zarejestrowano pierwszego psa w brytyjskim Kennel Clubie. W 1907 roku powstał w Lourdes drugi klub miłośników pirenejskich psów górskich. Dwa konkurujące ze sobą kluby doprowadziły do jeszcze większych problemów, gdyż każdy z nich stworzył swój własny wzorzec rasy. Po I wojnie światowej nie było już żadnych miotów, a zwaśnione kluby doszły do porozumienia dopiero w 1927 roku, publikując wspólny wzorzec rasy.
Duży pirenejczyk został wpisany na listę ras FCI 2 lipca 1959 roku. W Polsce nie jest popularną rasą. Pierwsze osobniki trafiły do Polski w latach 90. XX wieku, a obecnie istnieje kilka hodowli zajmujących się reprodukcją tej rasy psów.
Hodowla
Decydując się na zakup psa pirenejskiego z hodowli, warto sprawdzić, w jakich warunkach żyją szczenięta oraz jaka jest kondycja matki. Jeżeli hodowca nie chce pokazać innych zwierząt, to powinno to wzbudzić czujność. Dodatkowo każdy hodowca, który prowadzi legalną hodowlę ma obowiązek wydać razem z psem metrykę, która posłuży do wyrobienia rodowodu. Psy te mogą być krzyżowane wyłącznie w obrębie rasy, a suka i pies mający być rodzicami muszą przejść kwalifikacje hodowlane. Tylko wpis w rodowodzie „PIES REPRODUKTOR/SUKA HODOWLANA”, opatrzony datą dokonania wpisu, imienną pieczęcią osoby uprawnionej do dokonania wpisu i jej podpisem potwierdza ten fakt.
Ile kosztuje pirenejski pies górski
Cena pirenejskiego psa górskiego z hodowli waha się od 2000 do 6000 zł. Cena tych psów zależy od renomy hodowli, utytułowanych rodziców oraz starań hodowcy, by szczeniaki były zdrowie i miały zapewnione najlepsze warunki do dorastania.
Jakie imię dla pirenejskiego psa górskiego?
Imię dla psa
- Bary, Berni, Gerald
Imię dla suczki
- Bella, Akira, Bona
Dla kogo pirenejski pies górski będzie idealny?
Pirenejski pies górski został wyhodowany do pracy przy stadach kóz i owiec i w tej roli będzie sprawdzał się najlepiej. Pies ten nadaje się więc do życia na wsi, w górach, gdzie będzie miał możliwość wychodzenia na spacery na otwarte tereny i jednocześnie spełni się w pracy stróża i obrońcy.
FAQs
Czy pirenejski pies górski jest agresywny?
Rasa ta nie powinna być agresywna. Agresja według wzorca rasy jest wadą zachowania, która dyskwalifikuje pirenejskiego psa górskiego z dalszej hodowli i wystaw.
Czym różni się pirenejski pies górski od owczarka podhalańskiego?
Pies pirenejski nie jest owczarkiem tylko molosem typu górskiego. Pies pirenejski pochodzi z Francji i od średniowiecza stróżowały w zamkach. Pierwotnym zadaniem owczarków zawsze była ochrona stad owiec wypasanych w górach. Pirenejski pies górski jest też większy od owczarka, a jego biała sierść może posiadać szare, jasno żółte lub pomarańczowe znaczenia, co jest niedopuszczalne u polskiego owczarka.
Źródła
E.M. Krämer, 250 ras psów, wyd. Multico, Warszawa 2008.
A. Gough, A. Thomas, Predyspozycje rasowe do chorób u psów i kotów, Wyd. SIMA WLW, Warszawa 2006.
E.J.J. Verhoef-Verhallen, Encyklopedia psów, wyd. Dom wydawniczy Bellona, Warszawa 1997.
www.fci.be/en/nomenclature/PYRENEAN-MOUNTAIN-DOG-137.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, popularyzator świadomych adopcji zwierząt oraz produktów, które pomagają opiekunom w samodzielnym rozwiązywaniu problemów pojawiających się, podczas opieki nad zwierzętami. Twórca serwisu www.zoonews.pl
