Pies nie chce jeść suchej karmy

Najczęstsze błędy popełniane przy karmieniu psa niejadka

U psa niejadka problem z apetytem często nieświadomie pogłębiają sami właściciele poprzez chaotyczne zmiany karmy, ciągłe dosmaczanie posiłków oraz ignorowanie kalorii z przekąsek. Najpoważniejszym błędem jest jednak uznanie nagłej utraty apetytu za zwykły kaprys lub wybredność. Taki stan może bowiem bezpośrednio towarzyszyć silnemu bólowi, mdłościom, trudnościom z połykaniem (dysfagii), chorobom przewlekłym lub być skutkiem ubocznym przyjmowanych leków.

Ciągłe zmienianie smaku i marki karmy

Nie zmieniaj karmy na nową od razu po jednej lub dwóch odmowach posiłku. Badania naukowe przeprowadzone na grupie dorosłych psów rasy beagle wykazały, że wprowadzenie nowej diety pierwszego dnia naturalnie powoduje wolniejsze jedzenie, większe rozproszenie uwagi oraz dłuższe wahanie przed miską. Ta wrodzona ostrożność (reakcja neofobiczna) stopniowo słabnie i zanika dopiero około 8.–9. dnia. Początkowy brak entuzjazmu nie oznacza więc, że karma jest źle dobrana. U zdrowego psa jej akceptację należy oceniać przez kilka dni, a nie po jednym posiłku [1].

Dosypywanie coraz atrakcyjniejszych dodatków

Gdy pies nie chce jeść suchej karmy, wielu opiekunów po każdej odmowie dodaje do miski coraz bardziej aromatyczne produkty. To duży błąd, który utrudnia ocenę rzeczywistego apetytu i zdrowia psa. W badaniach klinicznych nad lekami stymulującymi apetyt u psów, opiekunowie mieli kategoryczny zakaz zachęcania zwierząt nowymi przysmakami czy wyjątkowo smakowitym jedzeniem, aby nie zafałszować wyników medycznych. Przez cały czas trwania obserwacji trzymano się wyłącznie jednej, ustalonej wcześniej diety [8].

Podawanie zbyt wielu smaczków

Przysmaki, gryzaki i jedzenie podawane podczas treningu również dostarczają energii. Zwykle wszystkie dodatki powinny stanowić najwyżej 10% dziennej podaży kalorii, a co najmniej 90% energii powinno pochodzić z diety pełnoporcjowej. Przy silnej restrykcji kalorycznej udział produktów niepełnoporcjowych może wymagać ograniczenia do 5%. Do bilansu wlicz także pokarm używany do podawania leków i karmę innych zwierząt [6].

Karmienie ze stołu

Resztki ze stołu i z ludzkiego talerza nigdy nie są „darmowym” czy bezkalorycznym dodatkiem do diety. Profesjonalny wywiad żywieniowy u weterynarza zawsze obejmuje dokładny rodzaj, ilość i częstotliwość podawania takich kąsków. Regularne dokarmianie sprawia, że opiekun błędnie ocenia ilość spożywanej przez psa energii i nieświadomie ogranicza zjadanie karmy pełnoporcjowej. Aby tego uniknąć, ustal jeden stały dzienny limit zdrowych dodatków i bezwzględnie uwzględniaj je w bilansie energetycznym psa [6].

Zmuszanie psa do jedzenia

Nie wciskaj karmy psu do pyska, nie przytrzymuj go przy misce i nie karz za odmowę jedzenia. Przymus, unieruchamianie oraz inne awersyjne interakcje mogą zwiększać stres, a reakcja stresowa może zmniejszać pobieranie pokarmu i czasowo hamować procesy trawienne. Zamiast nasilać presję, zapewnij psu przestrzeń oraz spokojne, przewidywalne warunki karmienia [2].

Ignorowanie nagłej zmiany apetytu

Nigdy nie ignoruj sytuacji, w której pies nagle przestał jeść suchą karmę, choć wcześniej zjadał ją bez problemu. Taka nagła niechęć do pokarmu bardzo często wynika z ukrytego ból, nudności, stanów zapalnych, zaburzeń pracy jelit lub chorób przewlekłych. Szczególnie niepokojącymi sygnałami, które wymagają natychmiastowej reakcji, są widoczny spadek masy ciała oraz pogarszające się ogólne samopoczucie psa. Zamiast testować kolejne smaki karm, niezwłocznie skonsultuj psa z lekarzem weterynarii [4].

Stosowanie głodówki u szczenięcia lub chorego psa

Nie stosuj samodzielnie „leczniczych głodówek” u chorego psa. W przypadku szczenięcia nigdy nie zakładaj, że odmowę jedzenia można bezpiecznie przeczekać – u młodych psów szybko dochodzi do groźnej dla życia hipoglikemii. Materiały kliniczne wskazują, że wyniszczone chorobą zwierzęta nie powinny pozostawać bez pokarmu dłużej niż 3–5 dni przed wdrożeniem specjalistycznego żywienia wspomaganego. Pamiętaj jednak, że te 3-5 dni to ostateczna granica medyczna dla lekarza na wprowadzenie sondy, a nie bezpieczny czas oczekiwania właściciela na wizytę w gabinecie [5].