Szpic wilczy
pixabay.com/photos/wolfspitz-dog-domestic-animal-1569785/
Szpic wilczy to największy ze szpiców niemieckich. Choć historia tego psa związana jest z Holandią, a jego nazwa – Keeshond, pochodzi o pseudonimu holenderskiego osiemnastowiecznego polityka Korleniusa de Gyzeluara (pseud. Kees), to zgodnie ze wzorcem są to psy pochodzenia niemieckiego.
Jeżeli planujesz zakup tego psa, to idealnie trafił*ś. W poniższym artykule, poza historią rasy, opisałem, na podstawie wzorca oraz fachowych książek, informacje na temat charakteru tych psów, ich zdrowia, metod pielęgnacji, sposobów żywienia oraz szkolenia. W artykule na końcu znajdziesz również nieco ciekawostek, wady i zalety oraz przybliżony koszt zakupu szczeniaka szpica wilczego.
Jeżeli jesteś już opiekunem psa tej rasy, to podziel się proszę swoimi doświadczeniami w komentarzach. Będzie to nieoceniona pomoc dla przyszłych opiekunów tego psa.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
Podstawowe informacje o rasie
🌅 Kraj pochodzenia | Niemcy |
🐶 Numer wzorca FCI | 97 |
➡ Waga | 25-30 kg |
❤ Długość życia | 12 – 14 lat |
💢 Charakter | Szpic wilczy ma niezależny charakter oraz silny instynkt stadny, przez co przywiązuje się do swojego opiekuna. |
Jak wygląda szpic wilczy?
Szpic wilczy to pies o bardzo bujnej sierści, nastroszonej dzięki obfitemu podszerstkowi. Srebrzyste umaszczenie upodabnia keeshonda do wilka. Stosunek wysokość w kłębie do długości tułowia wynosi 1:1 – szpic wilczy ma kwadratową sylwetkę.
To pies o średniej wielkości głowie, która widziana z góry jest najszersza z tyłu i zwęża się w klin ku czubkowi nosa. Stop jest umiarkowanie/wyraźnie zaznaczony, a nos mały, okrągły i czysto czarny. Kufa nie jest wydłużona, stanowi harmonijną proporcję do czaszki (2:3). Wargi są ściśle przylegające i całkowicie czarne. Uzębienie szpica jest pełne, w zgryzie nożycowym, z mocnymi kłami. Policzki są łagodnie zaokrąglone, a oczy średniej wielkości, w kształcie migdała, ciemne z czarnymi powiekami. Uszy są małe, trójkątne, osadzone wysoko i noszone pionowo.
Szyja psa jest średniej długości, szeroka u nasady, lekko łukowata i bez podgardla, pokryta gęstym włosem tworzącym kryzę. Tułów ma prosty, mocny grzbiet z wysokim kłębem przechodzącym w krótkie, szerokie i mocne lędźwie oraz zad. Klatka piersiowa jest głęboka i dobrze wysklepiona, z nieznacznie podciągniętym brzuchem. Ogon osadzony wysoko, skierowany do góry i zakręcony nad grzbietem, pokryty gęstym włosem.
Kończyny przednie są proste, mocne i dosyć szeroko rozstawione, z dobrze umięśnionymi łopatkami. Kończyny tylne są bardzo umięśnione i owłosione aż do stawów skokowych, proste i równoległe. Szpic wilczy porusza się płynnie i sprężyście, z dobrym napędem, prosto do przodu.
Charakterystyka rasy
Wysokość w kłębie
Pies i suka: 49 cm +- 6 cm
Waga
Pies i suka: 25-30 kg
Szata
Szpic wilczy ma dwuwarstwową szatę, z prostym i nastroszonym włosem okrywowym i krótkim i gęstym podszerstkiem o strukturze bawełny. Głowa, uszy, przód przednich i tylnych kończyn oraz łapy – okryte krótkim, gęstym (aksamitnym) włosem. Reszta tułowia okryta długą, bogatą szatą. Włos nie może być falisty, kędzierzawy, ani kosmaty; na grzbiecie nie może być przedziałka. Szyja i łopatki porośnięte gęstą grzywą. Na tylnych stronach przednich kończyn obfite frędzle, z tyłu obfite portki sięgające stawu skokowego. Ogon obficie owłosiony. Szata nie może wyglądać na wymodelowaną.
Pies tej rasy występuje w umaszczeniu szarym cieniowanym.
Charakter i usposobienie
Szpic wilczy ma zupełnie inny charakter niż pomeranian. Nie jest to pies kanapowy, jest bardzo czujny, aktywny, ma niezależny charakter oraz silny instynkt stadny, przez co przywiązuje się do swojego opiekuna. Ma również poczucie własnego terenu, dlatego dobrze nadaje się na stróża.
To długowieczny, inteligentny i łatwy w układaniu pies. Lubi zabawy, jest żywiołowy i wesoły, a na dodatek chętnie wchodzi w interakcje z dziećmi. Jest czuły, opiekuńczy, ale nie agresywny. Mocno przywiązuje się zarówno do swojego opiekuna, jak i całej rodziny.
Keeshond nie wykazuje raczej instynktu łowieckiego. Jest to pies, który nada się do stróżowania. To rasa, która potrafi być uparta i szczekliwa. Ciężko znosi samotność, dlatego może wykazywać przy niej zachowania niszczycielskie.
Szpic wilczy potrzebuje ruchu, aktywności i zabawy. Może żyć w mieszkaniu. Jeżeli dorastał z kotem albo innymi psami, to nie będzie problemu, by się z nimi dogadywał. Szpic wilczy to dobry kandydat na psa do domu z dziećmi, jednak niekoniecznie dla starszej osoby.
Szpic wilczy wymaga w wychowaniu dużo wyrozumiałości i konsekwencji. Przy odpowiedniej motywacji może uprawiać różnorodne psie sporty. Odporny, uwielbia przebywać na świeżym powietrzu bez względu na pogodę i nie nadaje się dla wygodnickich. Uwielbia życie na wsi, gdzie może pracować jako stróż.
pixabay.com/photos/wolfspitz-dog-breed-dog-race-1570100/
Czy szpic wilczy to zdrowa rasa?
Szpic wilczy to pies długowieczny, który potrafi dożyć nawet 15 lat. Podwójna szata powoduje, że psy tej rasy dobrze radzą sobie zarówno zimą, jak i latem, gdy sierść izoluje psa od nadmiernego nagrzewania. Latem pamiętaj jednak, by nie trenować z psem zbyt intensywnie w czasie największych upałów. Mimo wszystko lista chorób tej rasy jest całkiem długa.
Typowe choroby rasy
- Przetrwały przewód tętniczy
- Zespół chorego węzła zatokowego
- Dermatoza reagująca na hormon wzrostu
- Kruchość skóry
- Niedoczynność tarczycy
- Wrodzone zwichnięcie stawu łokciowego
- Dysplazja zęba kręgu obrotowego
- Wodogłowie
- Padaczka
- Entropium
- Zaćma
- Uogólniony postępujący zanik siatkówki
- Zapadnięcie tchawicy
- Cukrzyca
- Pierwotna nadczynność przytarczyc
- Wnętrostwo
- Nowotwory jąder
Jak karmić szpica wilczego?
Żywieniowe potrzeby szpica wilczego nie przyprawią opiekuna o zawrót głowy. Szpic wilczasty to pies o doskonałym apetycie, który nie nastręczy problemów z doborem pokarmu. Doskonale sprawdzi się dla niego sucha karma dla psa, karma mokra bądź dieta BARF.
Od szczeniaka warto zainwestować w wysokiej jakości dietę opartą na białku pochodzenia zwierzęcego. Szczególnie polecane są składniki o wysokim poziomie strawności, a więc o mniejszej zawartości niestrawnych węglowodanów.
Pamiętaj, by nie przekarmiać psa. Przekąski powinny stanowić maksymalnie 10% dziennego zapotrzebowania psa na energię.
Na 2 godziny przed i po intensywnym wysiłku nie podawaj psu jedzenia, gdyż jest to rasa szczególnie narażona na skręt żołądka z uwagi na swoją budowę ciała.
Psa należy karmić 2-3 razy dziennie o stałych porach.
Jak pielęgnować szpica wilczego?
Pielęgnacja sierści szpiców wymaga dużej regularności i staranności, gdyż podszerstek ma skłonność do filcowania. Psa należy szczotkować 1-2 razy w tygodniu za pomocą twardej włosianej szczotki o włosie na tyle długim, by dosięgnąć do skóry. Sierść możesz również rozczesywać drucianą szczotką o gładko zakończonych szpilkach. Do usuwania podszerstka potrzebna będzie pudlówka.
Psa nie wolno czesać na sucho, ponieważ łamie to włos. Przed szczotkowaniem spryskaj sierść psa odżywką antystatyczną w aerozolu. W przypadku sfilcowanego podszerstka możesz spróbować je rozczesać tzw. obrotowym zgrzebłem.
W okresie linienia należy wyczesywać psa codziennie.
Kąpiele szpica zalecane są raz na 3 miesiące. Najlepiej wykonać je dwukrotnie przy użyciu rozcieńczonego szamponu, a następnie zastosować odżywkę, którą należy spłukać po kilku minutach. Sierść trzeba odsączyć z wody ręcznikiem lub wysuszyć ciepłym strumieniem powierza z suszarki. Po kąpieli dobrze jest przeczesać psa, aby okrywa ładnie się ułożyła.
Raz w tygodniu warto sprawdzić stan oczu, uszu i łap psa. Czyszczenie zębów powinno być realizowane codziennie. Użycie specjalnych preparatów do wody, które pomagają zmniejszyć osadzanie się kamienia nazębnego, znacząco przyczyni się do utrzymania zdrowia jamy ustnej psa.
Szkolenie i wychowanie – najważniejsze wskazówki dla opiekuna
Szpic wilczy to pies, który potrzebuje konsekwencji w wychowaniu, ale dzięki swojemu otwartemu charakterowi poddaje się szkoleniu. Najlepiej zacząć trening posłuszeństwa od wizyty w psim przedszkolu.
Są to psy, które charakteryzują się pewnym stopniem niezależności, dlatego nie zawsze mogą być łatwe w szkoleniu. Warto spędzać ze szpicem czas na treningach np. psich sportach. Jak w przypadku każdego szczeniaka, tak i u szpica należy przeprowadzić socjalizację z innymi zwierzętami.
Zalety i wady szpica wilczego
Zalety
- mocno przywiązuje się do swojego stada – rodziny
- akceptuje inne zwierzęta w domu
- nie ma tendencji do ucieczek, to pies stróżujący
- dostosuje się do życia w mieszkaniu w bloku
Wady
- bywa szczekliwy i uparty
- potrzebuje dokładnej pielęgnacji
- nie nadaje się dla domatorów
Ciekawostki o szpicach wilczastych
- Pierwszy Związek Szpiców Niemieckich powstał w 1899 roku w Niemczech.
- Szpic wilczy to najbardziej pierwotna odmiana spośród wszystkich znanych obecnie szpiców.
- Francuzi używają do określania szpiców nazwy Lou-lou de Poméranie.
pixabay.com/photos/wolfspitz-dogs-pointed-long-haired-2405877/
Historia rasy
Szpic wilczy, podobnie jak szpice małe, średnie, duże i miniaturowe mają wspólnego przodka w psie torfowym, a później w szpicach z okresu osady palowej. Szpic to jedna z najstarszych ras psów, pochodząca z terenów Europy Środkowej. Nie ma żadnej daty granicznej w wiekach naszej ery, od której można byłoby wskazać, kiedy zaczęła się historia szpiców. Są to psy obecne wśród ludzi od wielu wieków, występujące pierwotnie na obszarach Niemiec, Szwajcarii oraz Belgii, Holandii i Danii.
Wierny charakter szpiców spowodował, że psy te pełniły rolę stróżów podwórek oraz zaganiaczy stad i obrońców zwierząt gospodarskich przed drapieżnikami. Szpice, z uwagi na swoją zdolność do przystosowania się do każdych warunków brały udział w wielu niezwykłych przygodach. W 1911 roku Amundsen zorganizował wyprawę na biegun południowy, w której uczestniczyły schlittenhunde. Belgijskie schipperke pilnowały ofiarnie spławianych rzekami barek i ich ładunków. Włoskie volpino, zasłużyły się jako stróże mieszczańskich i chłopskich domów.
Szczególny wpływ na rozwój rasy miało zacieśnienie relacji niemiecko-angielskich w XVIII wieku, przez co szpice trafiły na dwór króla Jerzego I Hanowerskiego. To właśnie w Anglii opracowany został pierwszy wzorzec szpica, a Anglicy nazwali go pomeranianem – psem z pomorza, nie był to jednak miniaturowy pomeranian, jakiego znamy dzisiaj, a pies wielkości dużych szpiców.
Wolfszpic to odmiana szpica, która powstała ze skrzyżowania pomeraniana, samojeda i norweskiego elkhunda. Sama nazwa szpic wilczy – keeshond – pochodzi o holenderskiego polityka Korneliusa „Keesa” de Gyzeluara. Szpic wilczy cieszył się największą popularnością właśnie w Holandii, gdzie próbowano nawet zarejestrować tę rasę psów, jako odrębną od innych szpiców.
W 1899 roku w Niemczech powołano Związek Szpiców Niemieckich, który dokonał systematyki odmian szpiców. FCI wpisało grupę szpiców na listę ras uznanych przez organizację 1 stycznia 1957 roku.
W Polsce szpic wilczy od lat 2000. staje się coraz bardziej popularny wśród hodowców. O ile w latach 90. na wystawach można było zobaczyć jedynie pojedyncze psy, o tyle obecnie jest ich już całkiem sporo. Mimo wszystko, biorąc pod uwagę liczbę psów tej rasy – nieco ponad 1000 psów w Polsce – jest to nadal mało popularna rasa psów wśród posiadaczy psów.
Hodowla
Decydując się na zakup szpica wilczego z hodowli, warto sprawdzić, w jakich warunkach żyją szczenięta oraz jaka jest kondycja matki. Dobra hodowla szpica wilczego nigdy nie będzie miała niczego do ukrycia. Jeżeli hodowca nie chce pokazać innych zwierząt, to powinno to wzbudzić czujność. Dodatkowo każdy hodowca, który prowadzi legalną hodowlę ma obowiązek wydać razem z psem metrykę, która posłuży do wyrobienia rodowodu.
Ile kosztuje szpic wilczy?
Szpic wilczy z hodowli kosztuje od 3000 do 7000 zł. Cena tych psów zależy od renomy hodowli, utytułowanych rodziców oraz starań hodowcy, by szczeniaki były zdrowie i miały zapewnione najlepsze warunki do dorastania.
Jakie imię dla szpica wilczego?
Imię dla psa
- Aki, Balto, Demon
Imię dla suczki
- Dora, Freja, Goja
Dla kogo szpic wilczy?
Szpic wilczy to pies, które przejawia niezależność. Będzie odpowiedni dla opiekuna, która ma już doświadczenie w opiece nad psem. Szpic wilczy nada się doskonale do domu z dziećmi.
FAQs
Czy szpice wilcze są agresywne?
Szpic wilczy jest z natury psem opanowanym i nie agresywnym. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy pies strzeże posesji i wejdzie na nią obca osoba.
Czy szpic wilczy ma włosy?
Keeshond ma włos okrywowy i gęsty podszerstek.
Czy szpic wilczy lubi dzieci?
Szpic wilczy przepada za dziećmi, a w szczególności za zabawami z dziećmi.
Jak długo żyje szpic wilczy?
Długość życia szpica wilczego waha się od 12 do 14 lat.
Źródła
M. Ceregrzyn (red.), Psy rasowe. Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy, MI Polska, Warszawa 2008.
A. Gough, A. Thomas, Predyspozycje rasowe do chorób psów i kotów, Sima WLW, Warszawa 2006.
E. M. Kramer, 250 ras psów, pochodzenie, charakter, utrzymanie, O.W. Multico, Warszawa 2008.
A. Kuncewicz, J. Milewska-Kuncewicz, Szpice niemieckie, Mako press, Warszawa 2004.
www.fci.be/en/nomenclature/GERMAN-SPITZ-97.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, popularyzator świadomych adopcji zwierząt oraz produktów, które pomagają opiekunom w samodzielnym rozwiązywaniu problemów pojawiających się, podczas opieki nad zwierzętami. Twórca serwisu www.zoonews.pl
Mam suczkę Boni. Boni reaguje też na Bonita, to pies wyjątkowo łagodny, mądry (ktoś powie że cwany 🙂 daje dużo radości, uwielbia spacery i wyprawy w góry. nie choruje (obecnie ma skończone5 lat). Karma przede wszystkim sucha (nie jest łapczywa). Boni kocha dzieci nawet te „dożarte” Pies dla ludzi dbających o zwierzę , wyczesywanie , spacerki, przytulanie, drapkanie.