Szpic niemiecki
pixabay.com/photos/spitz-german-dog-animal-pet-white-2196874/
Cześć! Planujesz zakup szpica? Zastanawiasz się, której wielkości pies będzie idealny do towarzystwa? A może masz wobec szpica konkretne plany? Chcesz, by był to pies to uprawiania jakiegoś psiego sportu?
W poniższym artykule opisałem, na podstawie wzorca rasy oraz fachowych książek, informacje na temat charakteru tych psów, ich zdrowia, metod pielęgnacji, sposobów żywienia oraz szkolenia. W artykule na końcu znajdziesz również historię rasy, nieco ciekawostek, wady i zalety oraz przybliżony koszt zakupu szczeniaków szpica różnych rozmiarów.
Jeśli jesteś już opiekunem szpica niemieckiego, to zachęcam do dzielenia się swoimi doświadczeniami i radami w komentarzach. Twoje spostrzeżenia mogą być bardzo wartościowe dla tych, którzy myślą o zakupie tego psa.
Zapraszam do lektury!
W artykule przeczytasz
Podstawowe informacje o rasie
🌅 Kraj pochodzenia | Niemcy |
🐶 Numer wzorca FCI | 97 |
➡ Waga | Waga powinna być odpowiednia do wielkości. Od 3 do 20 kg |
❤ Długość życia | 12 – 16 lat |
💢 Charakter | Szpic niemiecki to pies o bardzo rodzinnym usposobieniu. Szpice to czułe psy i wyjątkowo wierne. |
Jak wygląda szpic niemiecki?
Szpic niemiecki to pies o średniej wielkości głowie, która jest najszersza z tyłu i zwęża się ku końcowi nosa. Stop jest od umiarkowanego do wyraźnego, a nos mały, okrągły i czarny, choć u odmiany czekoladowej ciemnobrązowy. Kufa jest harmonijnie proporcjonalna do czaszki (2:3). Oczy średniej wielkości, kształtu migdała, lekko skośne, ciemne z czarnymi powiekami, a u czekoladowych brązowe. Uszy małe, wysoko osadzone, trójkątne, zawsze pionowe.
Szyja psa jest średniej długości, szeroka u nasady, bez podgardla, okryta gęstym włosem tworzącym kryzę. Tułów szpica niemieckiego ma górną linię łukowatą, z krótkim, prostym i mocnym grzbietem. Kłąb wysoki, grzbiet możliwie jak najkrótszy, lędźwie krótkie, szerokie i mocne. Zad szeroki i krótki, nie opadający, klatka piersiowa głęboka i dobrze wysklepiona, brzuch nieznacznie podciągnięty. Ogon osadzony wysoko, skierowany w górę i zakręcony nad grzbietem, pokryty gęstym włosem, z dopuszczalnym podwójnym skrętem na końcu.
Kończyny przednie są proste, szeroko rozstawione, o mocnym kośćcu. Kończyny tylne bardzo umięśnione i owłosione do stawów skokowych, proste i równoległe. Ruch szpica niemieckiego jest prosty, z dobrym napędem, płynny i sprężysty.
Charakterystyka rasy
Wysokość w kłębie
Szpic duży – 45 cm +- 5 cm
Szpic średni – 35 cm +- 5 cm
Szpic mały – 27 cm +- 3 cm
Waga
Szpic duży – 12-15 kg
Szpic średni – 7-11 kg
Szpic mały – 3-5 kg
Szata
Niemiecki szpic duży, średni i mały mają szatę dwuwarstwową, składającą się z prostych i wyraźnie nastroszonych włosów okrywy i krótkiego, gęstego podszerstka, o strukturze bawełny. Głowa, uszy, przód przednich i tylnych kończyn oraz łapy – okryte krótkim, gęstym (aksamitnym) włosem. Reszta tułowia okryta długą, bogatą szatą. Włos nie może być falisty, kędzierzawy, ani kosmaty; na grzbiecie nie może być przedziałka. Szyja i łopatki porośnięte gęstą grzywą. Na tylnych stronach przednich kończyn obfite frędzle, z tyłu obfite portki sięgające stawu skokowego. Ogon obficie owłosiony. Szata nie może wyglądać na wymodelowaną.
Umaszczenie szpica dużego może być białe, czarne lub czekoladowe. U szpiców czarnych i czekoladowych dopuszczalna jest biała plama na piersi, białe łapy i biały koniec ogona.
Umaszczenie szpica średniego i małego może być białe, czarne, czekoladowe, pomarańczowe, szare cieniowane i dopuszczalne są inne.
Charakter i usposobienie
Szpic niemiecki to pies inteligentny, łatwy w szkoleniu, wesoły, żywiołowy – lubi zabawę z dziećmi, o bardzo rodzinnym usposobieniu. Nada się zarówno dla rodziny z dziećmi, singli, jak i osób starszych.
Jest dosyć żywiołowym psem, lubi by poświęcano mu czas na zabawę. To pies, który doskonale się adaptuje w różnych miejscach. Nie przejawia instynktu łowcy, nie wykazuje niezależności, jest bardzo nieufny wobec obcych.
Szpic całkiem dobrze znosi czas, w którym musi pozostać w domu sam. Jednak, jeśli będzie poddawany próbom samotności zbyt intensywnie, to może pokazać swoje szczekliwe oblicze. Szpice to ogólnie szczekliwa rasa psów. Psy tej rasy, których potrzeba aktywności nie będzie zaspakajana, mogą zacząć niszczyć przedmioty. Szpic niemiecki duży sprawdzi się również jako pies stróżujący. Mniejsze odmiany to psy typowo domowe.
Ze względu na łatwość w adaptacji i bardzo rodzinne usposobienie szpic doskonale nada się na pierwszego psa w domu. Rasa ta jest zdecydowanie pozbawiona wyważonego instynktu stadnego. Nie znaczy to, że przyjaźń między psami nie występuje, wręcz przeciwnie. Jeśli szpic się zaprzyjaźni z innym psem, to jest to przyjaźń na dobre i złe.
Czy szpic niemiecki to zdrowa rasa?
Szpic niemiecki to długowieczna rasa psów. Podwójna szata powoduje, że psy tej rasy dobrze radzą sobie zarówno zimą, jak i latem, gdy sierśc izoluje psa od nadmiernego nagrzewania. Latem pamiętaj jednak, by nie trenować z psem zbyt intensywnie w czasie największych upałów. Mimo wszystko lista chorób tej rasy jest całkiem długa.
Typowe choroby rasy
- Przetrwały przewód tętniczy
- Zespół chorego węzła zatokowego
- Dermatoza dorosłych psów reagująca na hormon wzrostu
- Niedoczynność tarczycy
- Wrodzone zwichnięcie stawu łokciowego
- Zwichnięcie stawu ramiennego
- Nowotwór jąder
- Wodogłowie wrodzone
- Entropium
- Zaćma
- Kruchość skóry
- Padaczka
- Zapadnięcie tchawicy
- Cukrzyca
- Karłowatość przysadkowa
- Pierwotna nadczynność przytarczyc
- Choroba Krabbego
Jak karmić szpica niemieckiego?
Szpic niemiecki nie powinien sprawiać problemów żywieniowych. Należy pamiętać, by dostosować karmę do wielkości szpica. Dla mniejszych szpiców warto kupić karmę o mniejszych krokietach. W każdym przypadku doskonale sprawdzi się również karma mokra oraz dieta BARF.
Od szczeniaka warto zainwestować w wysokiej jakości dietę opartą na białku pochodzenia zwierzęcego. Szczególnie polecane są składniki o wysokim poziomie strawności, a więc o mniejszej zawartości niestrawnych węglowodanów.
Pamiętaj, by nie przekarmiać psa. Przekąski powinny stanowić maksymalnie 10% dziennego zapotrzebowania psa na energię.
Na 2 godziny przed i po intensywnym wysiłku nie podawaj psu jedzenia, gdyż jest to rasa szczególnie narażona na skręt żołądka z uwagi na swoją budowę ciała.
Psa należy karmić 2-3 razy dziennie o stałych porach.
Jak pielęgnować szpica niemieckiego?
Pielęgnacja sierści szpiców wymaga dużej regularności i staranności, gdyż podszerstek ma skłonność do filcowania. Psa należy szczotkować 1-2 razy w tygodniu za pomocą twardej włosianej szczotki o włosi na tyle długim, by dosięgnąć do skóry. Sierść możesz również rozczesywać drucianą szczotką o gładko zakończonych szpilkach. Do usuwania podszerstka potrzebna będzie pudlówka.
Psa nie wolno czesach na sucho, ponieważ łamie to włos. Przed szczotkowaniem spryskaj sierść psa odżywką antystatyczną w aerozolu. W przypadku sfilcowanego podszerstka możesz spróbować je rozczesać tzw. obrotowym zgrzebłem.
W okresie linieni należy wyczesywać psa codziennie.
Kąpiele szpica zalecane są raz na 3 miesiące. Najlepiej wykonać je dwukrotnie przy użyciu rozcieńczonego szamponu, a następnie zastosować odżywkę, którą należy spłukać po kilku minutach. Sierść trzeba odsączyć z wody ręcznikiem lub wysuszyć ciepłym strumieniem powierza z suszarki. Po kąpieli dobrze jest przeczesać psa, aby okrywa ładnie się ułożyła.
Raz w tygodniu warto sprawdzić stan oczu, uszu i łap psa. Czyszczenie zębów powinno być realizowane codziennie. Użycie specjalnych preparatów do wody, które pomagają zmniejszyć osadzanie się kamienia nazębnego, znacząco przyczyni się do utrzymania zdrowia jamy ustnej psa.
Szkolenie i wychowanie – najważniejsze wskazówki dla opiekuna
Szpic niemiecki poprzez swój otwarty charakter i dużą skłonność do przystosowywania jest jedną z najłatwiejszych do szkolenia ras psów pierwotnych. Wystarczy psie przedszkole, a szpic pojmie, czego oczekuje od niego opiekun. Warto spędzać ze szpicem czas na zabawie np. psich sportach. Jak w przypadku każdego szczeniaka, tak i u szpica należy przeprowadzić socjalizację z innymi zwierzętami.
Zalety i wady szpica niemieckiego
Zalety
- to pies o bardzo czułym usposobieniu
- doskonale nada się do rodziny z dziećmi, jak i osób starszych
- łatwo przystosowuje się do otoczenia
- jest łatwy w ułożeniu
Wady
- to bardzo szczekliwa rasa psów
pixabay.com/photos/animal-dog-canine-pet-mammal-3267564/
Ciekawostki o szpicach niemieckich
- Szpic wilczy, duży, średni, mały oraz pomeranian to psy tej samej rasy zaklasyfikowane pod tym samym numerem wzorca.
- Przy pomniku króla Wilhelma II w Stuttgarcie znajdują się dwa szpice niemieckie średnie.
Historia rasy
Szpic niemiecki to jedna z najstarszych europejskich ras psów, której korzenie sięgają epoki kamienia i żyjących wtedy psów torfowych (Canis familiaris palustris) oraz późniejszej rasy „szpiców osady palowej”. Z całą pewnością to najstarsza rasa psów w Europie Środkowej. W przeszłości szpice niemieckie wykorzystywane były przede wszystkim do ochrony domostw wiejskich, winnic czy towarów na barkach, a także u boku furmanów. Traktowane były jako niczym niewyróżniające się psy przydomowe. Szpice przyczyniły się do powstania innych ras psów: nordyckiego Schlittenhunde, belgijskiego schipperke, batakerszpica z Sumatry, włoskiego volpino, fińskiego i lapońskiego elghunda czy chińskiego chow chow.
Szpic niemiecki zyskał na popularności dopiero w XVIII wieku, kiedy białe szpice zawędrowały na salony arystokracji, m.in. książę, a później król Edward VII miał dużego białego szpica. Chociaż szpice długowłose, z których, z mniejszych odmian wyhodowano pomeraniana, znane były w Niemczech już ok. 1700 roku. W 1899 roku Niemiecki Stowarzyszenia Szpica uznało istnienie osobnych ras: szpica wilczego, szpica dużego, szpica małego i pomeraniana. W 1969 roku osobnego wzorca doczekał się szpic średni. To właśnie w wieku XIX królowa angielska Wiktoria sprowadziła z Niemiec karłowatego szpica o imieniu Gona i od tej pory szpice z okręgu niemieckiego nazwane zostały pomeranianami. Do lat 70. XX wieku popularność szpiców niemieckich sukcesywnie malała na świecie, by około 1970 roku wrócić do łask i na nowo ukazać zalety charakteru i swą wszechstronność.
Szpic niemiecki to tak naprawdę grupa psów, która została wpisana na listę ras FCI 1 stycznia 1957 roku pond numerem 97. W rejestrze FCI pod jednym numerem występują:
- Szpic wilczy
- Szpic niemiecki duży
- Szpic niemiecki średni
- Szpic niemiecki mały
- Szpic miniaturowy – pomeranian
Szpic niemiecki hodowany był w Polsce jeszcze przed II wojną światową. Obecnie całkiem dużą popularnością cieszy się w Polsce szpic miniaturowy – pomeranian. Szpice średnie i duże nie są zbyt popularne.
Hodowla
Kupując szpica niemieckiego z hodowli warto sprawdzić, w jakich warunkach żyją szczenięta oraz jaka jest kondycja matki. Jeżeli hodowca nie chce pokazać innych zwierząt, to powinno to wzbudzić czujność. Dodatkowo każdy hodowca, który prowadzi legalną hodowlę ma obowiązek wydać razem z psem metrykę, która posłuży do wyrobienia rodowodu.
Ile kosztuje szpic niemiecki?
Cena szpica zależy od jego odmiany:
- Szpic wilczy kosztuje od 3500 do 7000 zł.
- Szpic niemiecki duży kosztuje od 4000 do 5000 zł.
- Cena za szpica niemieckiego średnio waha się od 4000 do 5000 zł.
- Pomeranian i szpic niemiecki mały kosztują od 7000 do 10000 zł.
Jakie imię dla szpica niemieckiego?
Imię dla psa
- Aki, Draco, Taj
Imię dla suczki
- Ajra, Emi, Sali
Dla kogo szpic niemiecki będzie idealny?
Szpic niemiecki to rasa, która nada się dla każdego bez wyjątku. To idealny pies rodzinny do towarzystwa.
FAQs
Ile żyje szpic niemiecki?
Szpic niemiecki żyje średnio od 12 do 16 lat.
Czy szpic niemiecki ma włos czy sierść?
Szpic niemiecki ma sierść, która składa się z włosa okrywowego oraz gęstego podszerstka.
Źródła
M. Ceregrzyn (red.), Psy rasowe. Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy, MI Polska, Warszawa 2008.
A. Gough, A. Thomas, Predyspozycje rasowe do chorób u psów i kotów, Wyd. SIMA WLW, Warszawa 2006.
J. Monkiewicz, K. Rogowska, J. Wajdzik, Kynologia. Wiedza o psie, Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Wrocław 2011.
www.fci.be/en/nomenclature/GERMAN-SPITZ-97.html
dr Mateusz Karatysz
Opiekun buldożki Daisy, borykającej się od wielu lat z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz, popularyzator świadomych adopcji zwierząt oraz produktów, które pomagają opiekunom w samodzielnym rozwiązywaniu problemów pojawiających się, podczas opieki nad zwierzętami. Twórca serwisu www.zoonews.pl
