Artykuł opracował dr Mateusz Karatysz
Czy pies potrafi być zazdrosny?
Zdjęcie otwierające wypromptowano dla zoonews.pl
W artykule przeczytasz
Czy pies potrafi być zazdrosny o właściciela, gdy ten okazuje czułość innemu psu?
Tak, pies może wykazywać zachowania przypominające zazdrość, szczególnie wtedy, gdy opiekun okazuje uwagę innemu psu. W ujęciu naukowym nie chodzi o „złośliwość”, tylko o emocjonalną reakcję na ryzyko utraty zasobu, którym jest bliskość z człowiekiem.
Zazdrość u psa najczęściej objawia się próbą przerwania kontaktu opiekuna z „rywalem”, wchodzeniem między nich lub intensywnym domaganiem się uwagi.
Zjawisko pojawia się w sytuacjach społecznych, które dla psa mają wartość relacyjną: przytulanie drugiego psa, głaskanie, rozmowa z kimś, a nawet zabawa z innym zwierzęciem. Co ważne, psy reagują silniej na „konkurenta społecznego” niż na przedmiot, dlatego taka reakcja nie jest zwykłą zazdrością o zabawkę, tylko o relację.
Zazdrość u psa najczęściej wynika z potrzeby bezpieczeństwa i więzi, a nie z „dominacji”.
Jakie zachowania świadczą o zazdrości u psa, a jakie są mylone z zazdrością
Zazdrość u psa to zestaw zachowań, które pojawiają się wtedy, gdy ktoś inny „zabiera” uwagę opiekuna. Najczęściej pies wciska się między ludzi, przerywa kontakt (np. trąca łapą, nosem), szczeka, piszczy, przynosi zabawkę lub próbuje wejść na kolana. U niektórych psów reakcja może eskalować do warczenia albo przepędzania drugiego zwierzęcia, ale zazwyczaj zaczyna się od subtelnych sygnałów „ja też chcę”.
Kontekst jest kluczowy, bo podobne zachowania mogą wynikać z zupełnie innych przyczyn. Frustracja to np. nerwowe pobudzenie, gdy pies nie dostaje tego, czego chce (bez rywala). Nuda objawia się szukaniem uwagi w losowych momentach, często powtarzalnie. Terytorialność dotyczy raczej przestrzeni (np. kanapy, legowiska), a nie osoby. Z kolei agresja zasobowa może wyglądać jak zazdrość, ale dotyczy „pilnowania” zasobu: miski, zabawki, człowieka. Dlatego zawsze oceniaj zachowanie psa w konkretnym układzie: pies–opiekun–rywal.
Jeśli pies warczy, sztywnieje lub „blokuje” dostęp do opiekuna — to może być agresja zasobowa i warto skonsultować temat z behawiorystą.
Czy pies jest zazdrosny o dziecko, nowego partnera lub kota
Tak, pies może być zazdrosny o dziecko, nowego partnera lub kota, jeśli postrzega ich jako konkurencję o uwagę opiekuna. W takim przypadku „zazdrość” przejawia się zachowaniami wymuszającymi kontakt.
Pies nie musi rozumieć sytuacji w ludzkich kategoriach, żeby reagować na zmianę: nagle opiekun mniej głaszcze, krócej bawi się, częściej ignoruje. To dla psa sygnał, że relacja jest zagrożona. Najczęstszy problem pojawia się po narodzinach dziecka albo przy dokoceniu/podpsieniu zwierzaka: zmieniają się rytuały, uwaga jest rozbita, a pies może mieć mniej przewidywalności. Dlatego reakcje zazdrości zwykle są najsilniejsze w pierwszych tygodniach i maleją, gdy pies odzyskuje poczucie stabilności.
Nie karć psa za „zazdrość” o dziecko — możesz w ten sposób zwiększyć stres i ryzyko agresji. Zamiast tego ucz psa bezpiecznych zachowań alternatywnych.
Jak reagować, gdy pies jest zazdrosny
Najlepszą reakcją na zazdrość u psa jest spokojne wzmacnianie zachowań pożądanych i ograniczanie sytuacji, które prowokują rywalizację. W praktyce oznacza to: nagradzanie psa za spokój, uczenie komendy „na miejsce”, budowanie samokontroli oraz zaplanowane dawki uwagi. Kluczowe jest to, by pies nauczył się, że obecność „rywala” nie oznacza utraty relacji z opiekunem.
Kontekst jest prosty: jeśli pies wciska się między Ciebie i drugie zwierzę, a Ty od razu go głaszczesz, pies dostaje komunikat: „to działa”. Dlatego lepiej nagradzać go wtedy, gdy czeka spokojnie obok, leży na posłaniu albo zajmuje się gryzakiem. Dobrym rozwiązaniem są też rytuały sprawiedliwości: każdy dostaje uwagę, ale w przewidywalny sposób. Przy trudniejszych przypadkach warto wdrożyć odwrażliwianie (krótkie, kontrolowane sesje) i pracę na dystansie, aby zmniejszyć napięcie emocjonalne.
Zamiast rozdzielać psy „rękami”, rozdziel je zadaniem: mata węchowa, gryzak, komenda „zostań”. To szybciej obniża emocje.
FAQ: pytania i odpowiedzi
Czy zazdrość u psa może przerodzić się w agresję?
Tak. Jeśli pies silnie rywalizuje o uwagę opiekuna, może dojść do zachowań agresywnych: warczenia, szczypania, a nawet ataku na „rywala” (drugiego psa, kota lub człowieka). Najczęściej nie wynika to ze „złośliwości”, tylko z narastającego stresu i braku umiejętności samokontroli.
Jak odróżnić zazdrość od agresji zasobowej u psa?
Zazdrość pojawia się głównie wtedy, gdy opiekun poświęca uwagę komuś innemu (pies chce „odzyskać” relację). Agresja zasobowa dotyczy pilnowania konkretnego zasobu: miski, zabawki, legowiska lub nawet człowieka. Jeśli pies sztywnieje, blokuje dostęp, warczy i broni opiekuna jak „swojej własności”, częściej mówimy o agresji zasobowej niż o samej zazdrości.
Źródła naukowe
J. Abdai i inni, Investigating jealous behaviour in dogs, https://edit.elte.hu/xmlui/bitstream/handle/10831/66684/3390775.pdf (dostęp: 15.01.2026).
P. Cook i inni, Jealousy in dogs? Evidence from brain imaging, https://files01.core.ac.uk/download/pdf/480652917.pdf (dostęp: 15.01.2026).
Ch. Harris, C. Prouvost, Jealousy in Dogs, https://journals.plos.org/plosone/article/file?id=10.1371%2Fjournal.pone.0094597&type=printable (dostęp: 15.01.2026).
Notka biograficzna: dr Mateusz Karatysz
W branży zoologicznej pracuję od 2012 roku. Przez 8 lat doradzałem właścicielom specjalistycznych sklepów zoologicznych w doborze produktów premium, które nie były jeszcze dostępne w Polsce.
Od 10 lat opiekuję się przewlekle chorym psem. Każdego dnia pomagam mu w zmaganiach z atopowym zapaleniem skóry, alergią pokarmową, nawracającymi problemami z zapaleniem pęcherza oraz ciężkimi powikłaniami neurologicznymi po dysplazji krążków międzykręgowych.
W 2020 roku założyłem serwis zoonews.pl. Wieloetapowe diagnozy, umawianie równoległych wizyt u kilku specjalistów lekarzy weterynarii, wnikliwe obserwacje objawów występujących u mojego psa i łączenie faktów przed wizytami diagnostycznymi skłoniły mnie do popularyzacji odpowiedzialnej opieki nad zwierzętami domowymi – w oparciu o książki i artykuły naukowe pisane głównie przez lekarzy weterynarii.
Po przeczytaniu moich artykułów zachęcam do zgłębienia interesującego Ciebie tematu na podstawie książek i artykułów, które załączam w bibliografii.
